Абу Наср Мухамед ібн Мухамад Узлаг ібн Тархан аль-Фарабі, ужытнае скарачэнне імя — аль-Фарабі (у латынізаванай форме — Alpharabius; 872, Фараб (PDF version) — паміж 14 снежня 950 і 12 студзеня 951, Дамаск) — філосаф, матэматык, тэарэтык музыкі, навуковец Усходу. Адзін з найбуйных прадстаўнікоў сярэднявечнай усходняй філасофіі. Аль-Фараби — аўтар каментароў да складанняў Арыстоцеля (адсюль яго ганаровая мянушка «Другі настаўнік») і Платона. Яго працы зрабілі ўплыў на ібн Сіну, ібн Бэджу, ібн Туфайля, ібн Рушда, а таксама на філасофію і навуку сярэднявечнай Заходняй Еўропы. Яму прыпісваецца стварэнне Атрарскай бібліятэкі.

Публікацыі твораў

Аль-Фараби. Философские трактаты. Алма-Ата, 1970. Аль-Фараби. Математические трактаты. Алма-Ата, 1972. Аль-Фараби. Социально-этические трактаты. Алма-Ата, 1973. Аль-Фараби. Логические трактаты. Алма-Ата, 1975. Аль-Фараби. Комментарии к «Альмагесту» Птолемея. Алма-Ата, 1975. Аль-Фараби. О разуме и науке. Алма-Ата, 1975. Аль-Фараби. Историко-философские трактаты. Алма-Ата, 1985 Аль-Фараби. Естественнонаучные трактаты. Алма-Ата, 1987 Аль-Фараби. Трактаты о музыке и поэзии. Алма-Ата, 1993. ʼАб͞у Нас̣р Мух̣аммад ал-Ф͞ар͞аб͞и. Большой трактат [о] музыке (фрагмент)/ Вступительная статья, перевод с арабского и комментарий Ф. О. Нофала// Філософськi дослідження, 21 — Луганськ: Видавництво СНУ ім. В. Даля, 2014. — с. 258—265.

Крыніцы

Літаратура Ардакани, Р. Д. Фараби — основоположник исламской философии. Пер. с перс. А. Абсаликова. — М.: ООО «Садра», 2014. — 132 с. — ISBN 978-5-906016-37-9. Гафуров Б. Г., Касымжанов А. Х. Ал-Фараби в истории культуры. М., 1975. Даукеева С. Философия музыки Абу Насра Мухаммада аль-Фараби. Алматы: Фонд Сорос — Казахстан, 2002. — 352 с. — ISBN 9965-13-819-2. Касымжанов А. Х. Абу-Наср аль-Фараби. М.: Мысль, 1982. Кенисарин А. М., Нысанбаев А. Н. Становление историко-философских идей в учениях Аристотеля и аль-Фараби // Вопросы философии. — 2005. — № 7. — С.136-145. Кубесов А. Математическое наследие ал-Фараби. Алма-Ата: Наука, 1974. Нысанбаев А. Н. Развитие фарабиеведения в Казахстане: итоги, проблемы и перспективы. // Вопросы философии. № 5. 2011. С.119-129. Сагадеев А. В. Учение Ибн Рушда о соотношении философии, теологии и религии и его истоки в трудах ал-Фараби. — В кн.: Ал-Фараби. Научное творчество. М., 1975. Хайруллаев М. М. Фараби, эпоха и учение. Ташкент, 1975. Хайруллаев М. М. Абу Наср ал-Фараби: 873—950. М., 1982. Шаймухамбетова Г. Б. Учение Платона об идеях и теория разума ал-Фараби. В кн.: Ал-Фараби. Научное творчество. М., 1975. Madkour J. La place d’al-Farabi dans l’ecole philosophique musulmane. P., 1934. Habib Hassan Touma. The Music of the Arabs. Trans. Laurie Schwartz. Portland (Oregon): Amadeus Press, 1996. Fakhry M. Al-Farabi, Founder of islamic neoplatonism: His life, works, and influence. Oxford: Oneworld Publications, 2002. Marcinkowski C. A Biographical note on Ibn Bajjah (Avempace) and an english translation of his Annotations to Al-Farabi’s «Isagoge». Iqbal Review, 43, p. 83-99. Reisman D. Al-Farabi and the Philosophical Curriculum. // Adamson P., Taylor R. The Cambridge Companion to Arabic Philosophy. Cambridge University Press, 2005. Corbin, H. History of Islamic Philosophy. London: Keagan Paul Int., 1993.