Грабніца Леапардаў () — гэта этруская пахавальная камера, званая так з-за леапардаў, , намаляваных над . Грабніца знаходзіцца ў межах Некропаля Мантэроці, які датаваны каля 480—450 да н. эFred S. Kleiner, A History of Roman Art (Wadsworth, 2010), p. xxxv; , Etruscan Art (Yale University Press, 1995), p. 269; , Etruscan Cities and Their Culture (University of California Press, 1973), p. 79..
Роспіс
Роспіс у Грабніцы Леапардаў з’яўляецца адной з найбольш добра захаваных фрэсак ТарквінііKleiner, F., A History of Roman Art, p. xxxv., і вядомы «сваёй ажыўленай афарбоўкай, і яе аніміраванымі жывапісаннямі, якія ўзбагачаны з дапамогай жэстаў», Abundance of Life: Etruscan Wall Painting (Getty Publications, 2006), p. 133.. Гэта адзін з самых значных узораў этрускага пахавальнага мастацтва і мае памеры 3,52 × 3,30 × 2,16 м.
Удзельнікамі банкету з’яўляюцца «элегантна апранутыя» пары мужчына-жанчына з удзелам двух аголеных хлопчыкаў, якія нясуць прадметы сервіроўкі. Жанчыны малююцца са светлай скурай, а мужчыны — з цёмнай, у адпаведнасці з гендэрнымі канвенцыямі, прынятымі на Блізкім Усходзе, у Егіпце і архаічнай Грэцыі. Размяшчэнне трох пар апярэджвае з сталовайKleiner, A History of Roman Art, p. xxxv.. Музыкі намаляваныя на сценах злева і справа ад банкета. Справа комас з камастаў і музык падыходзіць да бяседы; злева шэсць музыкаў і носьбіты падарункаў з’яўляюцца ў больш велічным шэсці, Abundance of Life, p. 133. Гісторыя на трох сценах чытаецца справа налева, гэтак жа як і напісанае этрускай мовай..
Чалавек на крайняй правай канапе трымае яйка, сімвал рэгенерацыі, а іншыя піруючыя трымаюць вянкіSteingräber, Abundance of Life, p. 133.. Падобная сцэна звычайна бярэцца прадстаўляць пахавальны баль нябожчыка ці сямейны банкет, які будзе праведзены ў гадавіну яго смерці. Яна прадстаўлена як свята жыцця, у той час як этрускія банкетныя сцэны ў больш ранніх магілах маюць больш змрочны характар, Etruscan Art, p. 269.. Сцэна, здаецца, мае месца на адкрытым паветры, ля стройных дрэў і расліннасці, магчыма, пад навесамKleiner, A History of Roman Art, p. xxxv; Brendel, Etruscan Art, p. 269..
Хоць гэтыя фігуры выразна этрускія, стваральнік цэнтральнай сцэны абапіраецца на тэндэнцыі ў грэчаскім мастацтве і азначае сваёй працай пераход ад архаікі ў у этрускім мастацтвеBrendel, Etruscan Art, p. 270.. Святочныя шэсці на левай і правай сценах больш прыкметна архаічныя і выкананы іншымі мастакаміSteingräber, Abundance of Life, p. 134..
Грабніца была выяўленая ў 1875 годзе. У 1920-х, апісаў роспіс у сваіх падарожных нарысах Sketches of Etruscan Places, Sketches of Etruscan Places and other Italian Essays in The Cambridge Edition of the Works of D.H. Lawrence, edited by Simonetta de Filippis (Cambridge University Press, 1992), pp. 47-48.:
Мастацка карціна разглядаецца як менш складаная і вытанчаная, чым знойдзеная ў або ў .
Літаратура
, La civiltà etrusca, Garzanti, 1999, ISBN 88-11-67670-3 (pp. 226–228)
Катэгорыя:Грабніцы Катэгорыя:Этрускі Катэгорыя:Археалогія ў Італіі Катэгорыя:1875 год у Еўропе