Суперартыко́н — тэлевізійная перадавальная электронна-прамянёвая трубка з назапашваннем электрычных зарадаў. Адна з найбольш распаўсюджаных да сярэдзіны 1970-х гадоў перадавальных тэлевізійных трубак. Упершыню апісана ў 1946 годзе амерыканскімі вучонымі А. Разэ, П. Веймерам і Х. Лоу, канструкцыя мішэні ў 1939 годзе прапанавана савецкім навукоўцам Г. В. Браўдэ ().
Прынцып дзеяння Аптычны відарыс праз сістэму лінз праецыруецца на паўпразрысты фотакатод, з якога, у залежнасці ад асветленасці, выбіваюцца электроны, якія факусіруюцца і паскараюцца. Трапляючы на мішэнь, яны выбіваюць з яе другасныя электроны і ствараюць патэнцыяльны рэльеф, адпавядаючы размеркаванню асветленасці аб’екта здымкі. З адваротнага боку мішэні рухаецца электронны промень, частка электронаў якога трапляе на мішэнь, астатнія вяртаюцца, утвараючы зваротны электронны промень, мадуляваны ў адпаведнасці з патэнцыяльным рэльефам на мішэні. Трапляючы на анод электроннага пражэктара, гэтыя электроны выбіваюць з яго другасныя электроны, трапляючыя далей ў электронны памнажальнік, з калектара якога здымаецца электрычны сігнал, адпавядаючы структуры патэнцыяльнага рэльефу на мішэні (асветленасці аб’екта здымкі).
Перавагі і недахопы Суперартыкон валодае вялікай адчувальнасцю, стабільна працуючы ў шырокім дыяпазоне асветленасці (пачынаючы ад 10—10 люкс).
Да недахопаў суперартыкона можна аднесці «каметныя хвасты» за ярка асветленымі аб’ектамі. Суперартыконы мелі вялікія памеры, вагу і спажываемую магутнасць, складанасць настройкі і інш.
Дзякуючы высокай адчувальнасці, суперартыконы выкарыстоўваліся ў прафесійнай відэатэхніцы і пасля з’яўлення відыконаў.
Гл. таксама Іканаскоп Суперіканаскоп
Зноскі
Літаратура
Спасылкі Суперортикон // «Мегаэнциклопедия Кирилла и Мефодия» megabook.ru Суперортикон ЛИ 237-3 // Музей компьютеров
Катэгорыя:Электравакуумныя прыборы Катэгорыя:Тэхналогіі тэлебачання