Ансамбль Віленскага ўніверсітэта

Анса́мбль Ві́ленскага ўніверсітэ́та — архітэктурны комплекс у Вільні, які займае амаль увесь квартал Старога горада, акрэслены межамі Універсітэцкай вуліцы, Святаянскай, Замкавай і Скопа; помнік культуры і гісторыі, у формах якога адлюстроўваюцца пераважныя ў Літве пры фарміраванні комплексу архітэктурныя стылі — готыка, рэнесанс, барока, класіцызм. У стварэнні найбуйнейшага і самага складанага архітэктурнага ансамбля Старога горада на працягу чатырох стагоддзяў прымалі ўдзел найлепшыя архітэктары Літвы.

Ансамбль прадстаўляе Літву ў парку Міні-Еўропа ў Бруселі, сярод найбольш выбітных еўрапейскіх славутасцяў.Mini-Europe in Brussels Наведванне гэтага комплексу ўваходзіць у праграмы турыстычных экскурсій і візітаў кіраўнікоў дзяржаў і іншых высокіх гасцей у Літву. Напрыклад, яго наведвалі Далай-лама (2001), Папа Рымскі Ян Павел II (2003), каралева Нідэрландаў Беатрыкс (2008). У кастрычніку 2006 года ўніверсітэт наведалі каралева Вялікабрытаніі Лізавета II, герцаг Эдынбургскі Філіп і прынц Чарлз у суправаджэнні прэзідэнта Валдаса Адамкуса. У маі 2009 года ва ўніверсітэцкіх будынках і дварах пабывала іспанская каралеўская пара Хуан Карлас I і каралева Сафія. У сакавіку 2010 года ўніверсітэт падчас свайго афіцыйнага візіту наведаў прэзідэнт Славеніі Даніла Цюрк з жонкай.

Гісторыя

Ансамбль пачаў фарміравацца каля 1570 года ў раней ужо забудаваным каменнымі будынкамі квартале ва ўладаннях віленскага біскупа. Заснаваная ў 1579 годзе езуіцкая Акадэмія і Універсітэт набывала новыя дамы, пашыраючы свае памяшканні ў паўночным і ўсходнім напрамках. У будынках ансамбля размяшчаліся па чарзе езуіцкая калегія, ператвораная ў Акадэмію і Універсітэт Таварыства Ісуса, затым Галоўная віленская школа, імператарскі Віленскі ўніверсітэт, гімназія, Музей старажытнасцяў і Віленская археалагічная камісія, пазней Публічная бібліятэка і архіў, а таксама астранамічная абсерваторыя, у 1919—1939 гадах — Універсітэт Стэфана Баторыя. Цяпер у памяшканнях ансамбля размяшчаюцца адміністрацыя, бібліятэка, філасофскі, гістарычны і філалагічны факультэты Віленскага ўніверсітэта.

Агульная характарыстыка

Ансамбль складаецца з дванаццаці будынкаў з некалькімі карпусамі, якія злучаюцца адзін з адным, касцёла Святых Янаў і званіцы, якія ўтвараюць 13 двароў рознай велічыні і планіроўкі. Прызначэнне памяшканняў, іх назвы, як і назвы двароў, мяняліся. Ансамбль адкрыты для платнага наведвання ў сакавіку — кастрычніку з 9 да 18 гадзін, у лістападзе — лютым з 10 да 17 гадзін (уваход з двара Бібліятэкі ў двор Сарбевія); касцёла Святых Янаў адкрыты для наведвання з панядзелка да суботы з 10 да 17 гадзін. У двор Міцкевіча і двор Стуокі-Гуцэвічуса ў летні час таксама можна прайсці ў будныя дні праз піўны рэстаран «Аўла» (раней кафэ «Жалтвіксле») на вуліцы Пілес.

Вялікі двор

Вялікі двор (; ранейшая назва — Двор Скаргі, ; ) утвараюць паўночны і заходні карпусы XVI стагоддзя, касцёл Святых Янаў, узведзеная ў XVII стагоддзі званіца і пабудаваныя ў сярэдзіне XVIII стагоддзя паўднёвы корпус і аўла. На фасадзе паўночнага корпуса памятная табліца . Пры рэканструкцыі пасля пажару 1610 года былі абсталяваныя адкрытыя галерэі — на двух паверхах паўночнага корпуса і на першым паверсе заходняга корпуса.

У пачатку XVIII стагоддзя ўніверсітэт набыў дамы гараджан па вуліцы Святога Яна (цяпер вуліца Швянта Ёна) на паўднёвым баку двара. На іх месцы быў пабудаваны вучэбны корпус з адкрытымі галерэямі на першым і другім паверхах. На ўчастку, які прымыкае да званіцы, была пабудавана новая аўла, па праекце, як мяркуецца, архітэктара Іагана Крыстофа Глаўбіца. Яна была ўрачыста адкрыта 11 чэрвеня 1762 года. У 1810 годзе яе перабудоўваў архітэктар Міхал Шульц. Пасля пажараў 1737 і 1749 гадоў быў дабудаваны трэці паверх паўночнага і заходняга карпусоў і створаны барочны фасад касцёла.

У галерэях Вялікага двара на пяцідзесяці памятных табліцах увекавечаны імёны выдатных выхаванцаў і выкладчыкаў універсітэта — знакамітых вучоных, паэтаў, мастакоў: Канстанцінаса Сірвідаса, паэта Мацея Казіміра Сарбеўскага, Жыгімонта Лаўксміна, гісторыка Альберта Віюка-Каяловіча, прыродазнаўца Георга Форстэра, архітэктара Лаўрынаса Стуокі-Гуцэвічуса, мастака Францыска Смуглевіча, астранома Марціна Пачобут-Адляніцкага, матэматыка Францішка Нарвойша, філолага Готфрыда Эрнста Гродэка, батаніка Людвіга Баянуса, мастака Яна Рустэма, урача, біёлага, хіміка Анджэя Снядэцкага, медыка Ёзэфа Франка, прававеда і гісторыка Ігнацыя Даніловіча, натураліста Станіслава Баніфацыя Юндзіла, паэтаў Адама Міцкевіча, Юліюша Славацкага, філосафа і многіх іншых.

На фрэсках пілястраў паўночнага і заходняга крыла намаляваныя герб універсітэта, партрэты біскупа Валяр’яна Пратасевіча, военачальніка Яна Караля Хадкевіча, каралёў Аўгуста II Моцнага і Станіслава Аўгуста Панятоўскага.

У 1929 годзе да 350-годдзя ўніверсітэта ў нішах будынка аўлы былі ўсталяваны алегарычныя фігуры Ісціны і Прыгажосці (скульптар Баляслаў Балзукевіч). Яны не захаваліся. Зараз у нішах устаноўлены стылізаваныя фігуры студэнтаў. Над фасадам аўлы надпіс . На першым паверсе дзейнічае кафэ, вядомае па неафіцыйнай назве «морг». У двары адбываюцца ўрачыстасці з нагоды пачатку новага навучальнага года і заканчэння навучальнага года.

Двор абсерваторыі

Двор абсерваторыі (, ) — найстарэйшы двор ансамбля Віленскага ўніверсітэта. Ніжнія паверхі будынкаў адносяцца да XV стагоддзя. Двор утварыўся ў XVI стагоддзі будаўніцтвам будынкаў езуіцкай калегіі, таму яго называлі дваром калегіі.

Цяперашнюю форму двор атрымаў у пачатку XVII стагоддзя. У двары ў XVII—XVIII стагоддзях вырошчвалі лекавыя расліны, у паўднёвым крыле размяшчалася аптэка. У канцы XVIII стагоддзя ў гэтым жа будынку змяшчаліся канцылярыя і архіў адукацыйнай камісіі.

На будынку астранамічнай абсерваторыі па фрызе знаходзіцца надпіс — цытата на лацінскай мове з Вергілія: («Адвага дае старому небу новае святло»). Ніжэй: («Гэта дом Ураніі. Ідзіце прэч, прафаны! Тут зневажаюць нікчэмную Зямлю: адсюль падымаюцца да зорак»). Яшчэ ніжэй змешчаны надпіс у памяць 150-годдзя адукацыйнай камісіі і рэформы асветы. Будынак упрыгожвае дарычны фрыз са знакамі задыяка ў метопах.

На сцяне заходняга корпуса знаходзіцца мемарыяльная табліца з тэкстам на польскай мове ў памяць Марціна Пачобут-Адляніцкага, прафесара астраноміі і рэктара ўніверсітэта.

Двор бібліятэкі

Двор бібліятэкі () сфармаваўся ў канцы XVI стагоддзя. У XVII—XVIII стагоддзях быў закрытым гаспадарчым дваром універсітэта. Пры капітальнай перабудове суседняга генерал-губернатарскага палаца ў пачатку XIX стагоддзя адзін з карпусоў быў разабраны. Пазней двор ад вуліцы аддзяляў каменны плот з варотамі класіцыстычнага стылю, але і ён быў разабраны. Цяпер двор выглядае як невялікая плошча. Яго ўтвараюць трохпавярховы фасад аднаго з найстарэйшых будынкаў ансамбля — будынак бібліятэкі, не менш старога корпуса былой астранамічнай абсерваторыі (справа) і корпус гістарычнага факультэта злева.

Надбудову ўласна абсерваторыі над ранейшым трохпавярховым паўночным корпусам будынка былой езуіцкай калегіі ўпрыгожваюць пілястры з фрэскамі XVIII стагоддзя, якія паказваюць матэматычныя і астранамічныя прыборы і сімвалы сямі найбуйнейшых планет над вокнамі. У сярэдзіне XVIII стагоддзя абсерваторыю ўпрыгожвалі дзве барочныя вежы. Заходняя вежа была перабудавана ў 1838—1842 гадах і стала ніжэйшай. На ёй быў усталяваны тэлескоп, але ў 1867 годзе ён згарэў пры пажары. Верхні паверх усходняй вежы быў разабраны. На ёй у 1863 годзе быў усталяваны выраблены ў Эдынбургу электрычны гадзіннік. Яго механізм рэгулявалі астранамічнымі прыборамі, таму ён паказваў вельмі дакладны час. Вайскоўцы на Замкавай гары ў тэлескоп, пазычаны астраномамі, сачылі за гадзіннікам і паводле яго паказанняў роўна апоўдні стралялі з гарматы. У 1990-я гады ўсходняя вежа была адрэстаўраваная. Яе верхавіну ўпрыгожвае герб Пратасевічаў і флюгер з манаграмай ордэна езуітаў.

У заходнім куце па праекце архітэктара Стэфана Нарэмбскага ў 1938 годзе былі прасечаны тры аркі. У 1964 годзе да 250-годдзя пачынальніка літоўскай мастацкай літаратуры Крысціёнаса Данелайціса ў паглыбленні ўсталявана скульптура Данелайціса (скульптар ). Ва ўсходнім куце цэнтральны ўваход ва ўніверсітэт.

Злева ад яго камемаратыўныя дзверы ў памяць 450-годдзя першай літоўскай кнігі «Катэхізіс» Марцінаса Мажвідаса (скульптар Ёнас Мяшкялявічус) з выявай важнейшых постацей і падзей гісторыі літоўскай культуры. Верхняя частка гранітнага партала важыць каля 9 тон, бакавіны — каля 6 тон, рухомая бронзавая створка дзверы — каля 300 кг. Дзверы, на стварэнне, выраб і мантаж якіх было затрачана паўмільёна літаў (што выклікала крытыку ў адрас былога рэктара ўніверсітэта, літоўскага палітыка Раландаса Павіленіса), лічацца самымі дарагімі ў Літве.

У верхняй частцы дзвярэй размешчаны бронзавыя партрэты Мікалая Хрыстафора Радзівіла Сіроткі, які заснаваў у 1579 годзе друкарню ў Вільні (пазней друкарня Віленскай Акадэміі і Універсітэта Таварыства Ісуса, 1585), дзе ў 1613 годзе была надрукавана першая арыгінальная карта Вялікага княства Літоўскага «Magni Ducatus Lithuaniae caeterarumque regionum illi adiacentium exacta descriptio»; віленскага біскупа Валяр’яна Пратасевіча, які заснаваў віленскую езуіцкую калегію (1570) і яе бібліятэку; Папы Рымскага Рыгора XIII, які зацвердзіў 29 кастрычніка 1579 года булу аб заснаванні Віленскай Акадэміі і Універсітэта; кардынала Юрыя Радзівіла, які звярнуўся да Папы з просьбай аб прадастаўленні правоў акадэміі віленскай калегіі; караля польскага і вялікага князя літоўскага Жыгімонта Аўгуста, які падарыў езуіцкай калегіі сваю бібліятэку (каля 5000 тамоў); караля польскага і вялікага князя літоўскага Стафана Баторыя, які падпісаў прывілей 1 красавіка 1579 года аб рэарганізацыі езуіцкай калегіі ва ўніверсітэт.

Пасярэдзіне размяшчаецца герб універсітэта і надпіс «Першай літоўскай кнізе 1547—1997» (). На створках дзвярэй адлюстраваныя першая старонка «Катэхізіса» Мажвідаса і выдадзенага ў Вільні ў 1595 годзе зборніка пропаведзяў на літоўскай мове «Пасціла» Мікалоюса Даўкшы, ніжэй — віды ўніверсітэтаў Кёнігсберга («Калыска літоўскай кнігі») і Вільні («Ачаг літоўскай навукі»), партрэты першага літоўскага мовазнаўца Канстанцінаса Сірвідаса, бацькі літоўскай гістарыяграфіі Сіманаса Даўкантаса, патрыярха літоўскага нацыянальнага адраджэння Ёнаса Басанавічуса, знакамітага кніганошы часоў забароны на літоўскі друк лацінскім шрыфтам Юргіса Белініса, таксама Вінцаса Кудзіркі і біскуп Матэўса Валанчуса, братоў Вацлаваса Біржышкі і Мікаласа Біржышкі, пісьменніка . Унізе злева сцэна ў старадаўняй друкарні, злева — выява перапісчыка або пісьменніка і тэкст з прысвечанай універсітэту паэмы «Дрэва пазнання» Юстынас Марцінкявічуса «Тым людзям, што падымалі дах слова, тым кнігам, што калыхалі нашы калыскі» (). Дзверы былі ўрачыста адкрытыя 21 мая 2001 года.

На трохпавярховым будынку гістарычнага факультэта мемарыяльная шыльда ў памяць пражывання ў Вільні ўкраінскага паэта Тараса Шаўчэнкі, які жыў і тварыў у Вільні ў 1829—1831 гадах. Жыўшы ў Вільні, ён браў урокі малявання ў мастака Яна Рустэма, які жыў у гэтым будынку.

У будныя дні двор Бібліятэкі функцыянуе як аўтастаянка для работнікаў універсітэта. 1 верасня тут праходзяць урачыстасці пачатку новага навучальнага года ва ўніверсітэце.

Арачныя праходы вядуць у двор М. К. Сарбевія і М. Даўкшы.

Двор Сарбевія

Двор М. К. Сарбевія (, ) названы імем Мацвея Казіміра Сарбевія, польскага лацінамоўнага паэта. На заходнім крыле над брамай устаноўлена памятная дошка з белага мармуру пра заслугі Сарбевія — паэта-лаўрэата, якога Папа Рымскі Урбан VIII увянчаў лаўровым вянком і ўзнагародзіў медалём.

Да самых старых пабудоў двара адносяцца будынкі ў яго паўднёвай частцы, якія ў асноўным захавалі структуру XVII стагоддзя. Архітэктар Караль Падчашынскі ў сярэдзіне XIX стагоддзя перабудаваў паўднёвы корпус і ўсе тры паверхі ўмацаваў масіўнымі контрфорсамі.