Гета ў Забрэззі (чэрвень 1941 — 1942) — яўрэйскае гета, месца прымусовага перасялення яўрэяў вёскі Забрэззе Валожынскага раёна Мінскай вобласці і бліжэйшых населеных пунктаў у працэсе пераследу і знішчэння яўрэяў падчас акупацыі тэрыторыі Беларусі войскамі нацысцкай Германіі ў перыяд Другой сусветнай вайны.
Гісторыя У вёсцы Забрэззе перад вайной яўрэі складалі значную частку насельніцтваМ. Новак. «Кровавый след в истории». Газета «Працоўная слава» Воложинского районного исполнительного комитета, № 174—175 (8342-8343), 10 ноября 2009 года, с. 5. Вёска была акупавана нямецкімі войскамі з 25 чэрвеня 1941 года да 5 ліпеня 1944 года.
У першыя ж дні пасля акупацыі немцы, рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, сагналі яўрэяў у гета. Тэрыторыя гета была абнесена дашчаным плотам і некалькімі радамі калючага дроту. Яўрэям пад страхам смерці забаранялася з’яўляцца без апазнавальнага знака — прышытай на вопратку латы.
Над вязнямі беспакарана здзекаваліся. Напрыклад, часта немцы і паліцыі пад гукі музыкі выганялі габрэяў з гета, прымушалі ўстаць на карачкі і ў такім выглядзе гналі на полі, дзе прымушалі зубамі выскубаць траву і вырываць дзёран, а таксама піць з лужын брудную ваду. Тых, хто адмаўляўся гэта рабіць, забівалі да смерці бізунамі і дубінкамі.
У ліпені (зімой) 1942 года вязняў гета замкнулі ў хляве, які аблілі бензінам, і спалілі жыўцом. Загінула каля 180 (136) чалавек.
Памяць У 1946 годзе ў цэнтры вёскі, за 100 метраў ад сельсавета, на брацкай магіле яўрэяў быў усталяваны помнік.
Крыніцы
Літаратура
Забрэззе Катэгорыя:Гісторыя Валожынскага раёна Катэгорыя:Забрэззе