Эркюль Пуаро () — выдуманы бельгійскі дэтэктыў, створаны брытанскай пісьменніцай Агатай Крысці. Пуаро — найбольш вядомы персанаж Крысці, які з’яўляецца ў 33 раманах, дзвюх п’есах («Чорная кава» і «Алібі») і 51 апавяданні, якія былі апублікаваны паміж 1920 і 1975 гадамі.

Ролю Пуаро гралі на радыё, у кіно і на тэлебачанні розныя акцёры, у тым ліку Осцін Трэвар, Джон Мофат, Альберт Фіні, Пітэр Усцінаў, Іэн Холм, Тоні Рэндал, Альфрэд Моліна, Орсан Уэлс, Дэвід Сушэ, Кенет Брана і Джон Малкавіч.

Жыццё

Паходжанне Крысці наўмысна не ўдакладняла паходжанне Пуаро, бо ўжо ў ранніх раманах ён лічыўся пажылым чалавекам. У «Аўтабіяграфіі» яна прызналася, што ўжо ўяўляла яго старым у 1920 годзе. Але тады яна не ведала, што будзе пісаць творы з Пуаро яшчэ на працягу дзесяцігоддзяў.

Кароткі ўрывак з «Вялікай чацвёркі» дае інфармацыю пра нараджэнне Пуаро ці, прынамсі, пра дзяцінства ў горадзе Спа, Бельгія: «Але ў сам Спа мы не паехалі. Мы збочылі з галоўнай дарогі і паглыбіліся ў лісцяны гушчар узгоркаў, пакуль не дабраліся да маленькай вёсачкі і ізаляванай белай вілы на схіле ўзгорка». Крысці намякае, што гэта «ціхае месца ў Ардэнах» недалёка ад Спа і ёсць месцазнаходжанне сямейнага дома Пуаро.

Іншая версія сцвярджае, што Пуаро нарадзіўся ў вёсцы Элезель (правінцыя Эно, Бельгія). У цэнтры гэтай вёскі можна ўбачыць некалькі мемарыялаў, прысвечаных Эркюлю Пуаро. У працах Крысці няма спасылкі на гэта, але ў Элезель захоўваецца копія пасведчання аб нараджэнні Пуаро ў мясцовым мемарыяле, які «пацвярджае» нараджэнне Пуаро, у якім яго бацьку і маці клічуць Жуль-Луі Пуаро і Гадліў Пуаро.

Крысці пісала, што Пуаро з’яўляецца каталіком з нараджэння , але няшмат вядома пра яго пазнейшыя рэлігійныя перакананні, за выключэннем згадак пра яго «хаджэнне ў касцёл» і выпадковых зваротаў да «le bon Dieu» (бел. «міласцівы Гасподзь»). Крысці дае мала інфармацыі пра дзяцінства Пуаро, толькі згадваючы ў «Трагедыі ў трох актах», што ён паходзіць з вялікай, але небагатай сям’і, і мае па меншай меры адну малодшую сястру. Акрамя французскай і англійскай, Пуаро таксама свабодна валодае нямецкай.

Паліцэйскі Густаў … не быў паліцэйскім. Я ўсё жыццё працаваў з паліцэйскімі і ведаю. Ён мог сысці за дэтэктыва для старонняга чалавека, але не для таго, хто сам быў паліцэйскім.  — Эркюль Пуаро, Эрыманфскі кабан Эркюль Пуаро працаваў у паліцыі Бруселя да 1893 года. Пра гэтую частку яго жыцця згадваецца вельмі мала, але ў «Нямейскім льве» (1939) Пуаро згадвае свой выпадак у Бельгіі, калі «багаты вытворца мыла … атруціў сваю жонку, каб мець магчымасць ажаніцца са сваёй сакратаркай». Паколькі Пуаро часта ўводзіў у зман адносна свайго мінулага, каб атрымаць інфармацыю, праўдзівасць гэтага сцвярджэння невядомая; гэта, аднак, адпужвае патэнцыйнага забойцу жонак. У апавяданні «Скрынка цукерак» (1923) Пуаро расказвае капітану Артуру Гасцінгсу пра тое, што ён лічыць сваёй адзінай няўдачай. Пуаро прызнаецца, што яму не ўдалося раскрыць злачынства «незлічоную колькасць» разоў: Мяне выклікалі занадта позна. Вельмі часта іншы, які працуе над той жа мэтай, прыходзіць туды першым. Двойчы я захварэў, калі я быў на мяжы поспеху. Тым не менш, у «Скрынцы цукерак» ён разглядае выпадак 1893 года як адзіную няўдачу, што здарылася па ягонай уласнай віне. Варта памятаць, што Пуаро — ненадзейны апавядальнік у тым, што датычыцца яго мінулага, і невядома, ці Крысці ўвогуле распрацоўвала гэтую гісторыю колькі-небудзь падрабязна. У час працы ў паліцыі Пуаро застрэліў чалавека, які страляў з даху ў людзей унізе на вуліцы. У рамане «Смерць лорда Эджвара» Пуаро прызнаецца, што навучыўся чытаць тэкст, перавернуты дагары нагамі, калі працаваў у паліцыі. Прыблізна тады ж ён пазнаёміўся з Ксаўе Букам, дырэктарам «Міжнароднай кампаніі спальных вагонаў». Інспектар Джэп пралівае святло на некаторую інфармацыю аб кар’еры Пуаро ў бельгійскай паліцыі, прадстаўляючы яго калегу: Вы чулі, што я казаў пра містэра Пуаро? У 1904 годзе мы з ім працавалі разам — справа аб фальсіфікацыі Аберкромбі — вы памятаеце, яго затрымалі ў Бруселі. Ах, вось гэта былі дні, Moosier. Далей, вы памятаеце «Барона» Альтара? Для вас ён быў жулікам не пад сілу! Ён выслізнуў з лап паловы паліцыі ў Еўропе. Але мы злавілі яго ў Антверпене — дзякуючы містэру Пуаро. У «Падвойнай падказцы» Пуаро згадвае, што ён быў начальнікам паліцыі Бруселя, пакуль «Вялікая вайна» (Першая сусветная вайна) не прымусіла яго з’ехаць у Англію.

Прыватны дэтэктыў Я зайшоў у пакой майго сябра Пуаро і выявіў, што ён, на жаль, вельмі перагружаны працай. Ён настолькі ўвайшоў у раж, што кожная багатая жанчына, якая страціла бранзалет або хатняе кацяня, спяшалася заручыцца паслугамі вялікага Эркюля Пуаро. Падчас Першай сусветнай вайны Пуаро з’ехаў з Бельгіі ў Англію ў якасці бежанца, хоць і вяртаўся некалькі разоў. 16 ліпеня 1916 года ён зноў сустрэўся з капітанам Артурам Гасцінгсам, які быў яго сябрам на працягу ўсяго жыцця, і раскрыў першую са сваіх спраў, якая была апублікаваная: «Загадкавае здарэнне ў Стайлзе». Відавочна, што Гасцінгс і Пуаро ўжо сябры, калі яны сустракаюцца ў другой главе, бо Гасцінгс кажа Сінціі, што не бачыў яго «некалькі гадоў». У «Пуаро Агаты Крысці» Гасцінгс расказвае, што яны пазнаёміліся на справе аб стральбе, дзе Гасцінгс быў падазраваным. Падрабязнасці, такія як справа 1916 года і тое, што Гасцінгс сустракаўся з Пуаро ў Бельгіі, прыведзены ў першай главе «Заслоны». Пасля гэтай справы Пуаро, відаць, прыцягнуў увагу брытанскіх спецслужбаў і ўзяўся за справы для брытанскага ўрада, у тым ліку сарваў спробу выкрадання прэм’ер-міністра. Чытачам было сказана, што брытанскія ўлады даведаліся пра глыбокія даследчыя здольнасці Пуаро ад некаторых членаў бельгійскай каралеўскай сям’і.

Заўвагі

Зноскі

Літаратура

Катэгорыя:Кніжныя серыі Катэгорыя:Персанажы фільмаў Катэгорыя:Персанажы тэлесерыялаў Катэгорыя:Выдуманыя мужчыны