Наёмніцтва ў Афрыцы пасля 1960 года — феномен у афрыканскай ваеннай гісторыі, звязаны з адраджэннем класічнага найміцтва і яго эвалюцыяй да прыватных ваенных кампаній. Першапачаткова практыка распаўсюдзілася на фоне дэкаланізацыі, калі маладым дзяржавам спатрэбіліся прафесійныя ваенныя кадры. Дзейнасць наймітаў у Афрыцы неадкладна была ўзята пад кантроль замежных урадаў, а потым і транснацыянальных кампаній, у сувязі з чым наёмніцтва на кантыненце разглядаецца як форма неакаланіяльнай палітыкі.
У гады Халоднай вайны сярод ваенных авантурыстаў пераважалі ўраджэнцы заходніх краін, але ў 1990-я адбыўся наплыў наёмнікаў з былога СССР.
Гісторыя развіцця Практыка найміцтва амаль прыпынілася з пачаткам індустрыяльнай эпохі і ў гады сусветных войн. Адраджэнне гэтай сферы прыйшлося на 60-я гады XX стагоддзя, калі разгарнулася дэкаланізацыя Афрыкі. У афрыканскіх краінах каланіяльныя адміністрацыйныя структуры распаліся, а ўзброеныя сілы знаходзіліся ў стадыі фарміравання. Тут неадкладна пачалася ўзброеная барацьба за ўладу. У дадзенай сітуацыі ўрадам маладых дзяржаў апынуліся неабходныя прафесійныя вайскоўцы, асабліва з вопытам баявых дзеянняўАлександр Гольц. Любой конфликт за ваши деньги // Вокруг света : журнал. — 30 сентября 2010..
Як пісаў у сваёй працы гісторык і ваенны карэспандэнт , рэакцыя сусветнай супольнасці на іх дзейнасць была пераважна негатыўнай. У заходняй ліберальнай прэсе і ў СМІ сацыялістычных краін можна было сустрэць эпітэты «подлыя найміты», «адкіды грамадства», «шалёныя сабакі вайны на службе імперыялістаў». Правая прэса заходніх краін не выказвалася пра ваенных авантурыстаў абразліва, але была вельмі стрымана ў заявах. Зрэшты, часам гучалі і рамантызаваныя ацэнкі. Самі ж наёмнікі аддавалі перавагу лічыць сябе змагарамі з камунізмам.
У 60-я і 70-я гады найміцтва знаходзілася ў росквіце. Найбольшай папулярнасцю яно карысталася ў ЗША з-за шматлікіх ветэранаў В’етнама, якія з цяжкасцю прыстасоўваліся да мірнага жыццяАнна Полонская. Псы войны: как ЦРУ использовало наёмников для своих «грязных операций» // Life : сетевое издание. — 19 января 2017.. Менавіта ў гэты перыяд пачалася кар’ера самых знакамітых ваенных авантурыстаў XX стагоддзя — Боба Дэнара і Майкла Хоара. У той жа час на наймітаў сталі глядзець як на бандытаў, чаму спрыялі шматлікія выпадкі катаванняў і забойстваў. «Салдаты ўдачы» змагаліся як правіла ў інтарэсах пэўных заходніх краін для вырашэння розных палітычных пытанняў.
З канца 70-х і да пачатку XXI стагоддзя, паводле Канавалава, адбыўся заняпад класічнага найміцтва. Крызіс быў выкліканы Луандыйскім працэсам і шэрагам правалаў ваенных авантурыстаў, пасля чаго заходнія ўрады страцілі давер да «дзікіх гусей». У той жа час многія дзяржавы «першага свету» былі выкрыты ў падтрымцы або ігнараванні наёмніцтва, таму прынялі законы аб забароне дзейнасці «салдат удачы». Класічныя найміты апынуліся выцеснены ў маргінальнае поле, хоць і не зніклі цалкам. На іх месца прыйшлі афіцыйна зарэгістраваныя прыватныя ваенныя кампаніі (ПВК). Доўгі час дзейнасць такіх арганізацый хавалася. Яны, як і свае папярэднікі, былі інструментамі «бруднай палітыкі».
Пасля 1991 года ў дадзенай сферы адбыліся істотныя змены. У сувязі з падзеннем сацблока велізарная колькасць вайскоўцаў у былым СССР была выкінута з армііГеоргий Зотов. Дикие гуси : Откровения легендарного "солдата удачи" Боба Денара // Известия : газета. — 3 ноября 2001.. Многія воінскія часці расфарміроўвалі, а спецыялістаў звальнялі на пенсію. Некаторыя сыходзілі самі з-за нізкіх заробкаў. Не ўсе змаглі прыстасавацца да «грамадзянцы»Почему белорусские летчики работают и гибнут в Африке? (Фото), таму частка звольненых пайшла ў наймітыЭксперт: В Ливии могут воевать белорусские летчики, штабисты и снайперы. Афрыка стала галоўным месцам для замежных падзаробкаў. Прыток спецыялістаў з былога СССР, паводле французскага найміта Боба Дэнара, спарадзіў выцясненне ўраджэнцаў Захаду.
З 2018 года сярод наймітаў нарасцілі сваю прысутнасць супрацоўнікі расійскай ПВК «Вагнер»Андрей Дихтяренко, Павел Холодов. Наемники «ЧВК Вагнера» ‒ в Африке. Что они там делают? // Радио Свобода, 3 мая 2018.. Калумніст «» Джасцін Лінг адзначыў, што фарміраванне ў самыя кароткія тэрміны зарэкамендавала сябе самым надзейным партнёрам у сферы бяспекі для ўрадаў на кантыненцеJustin Ling. Why Africa welcomed the Wagner Group // UnHerd, 18 May 2023.
Прадстаўнікі інтарэсаў Наймітаў у Афрыцы можна падзяліць на два тыпы: Прадстаўнікі інтарэсаў замежных ўрадаў, у прыватнасці Злучаных Штатаў, Расіі, Францыі, Вялікабрытаніі, Бельгіі. Прадстаўнікі інтарэсаў буйных транснацыянальных карпарацый (ТНК).
У сувязі з усім вышэйпералічаным сьералеонскі палітык і навуковец разглядаў дзейнасць наймітаў у Афрыцы як форму неакаланіяльнай палітыкі.
Замежныя ўрады і спецслужбы Як адзначалі ваенныя гісторыкі Стывен Рукс і Вальтэр Бруер-Астэлс, падчас і пасля барацьбы за незалежнасць краін кантыненту заходнія дзяржавы выкарыстоўвалі наймітаў, каб уплываць на грамадзянскія войны і ўнутранапалітычную сітуацыю ў новаствораных дзяржавах. Дзейнасць замежных баевікоў шмат у чым спрыяла прыходу да ўладу сіл, дружалюбна настроеных да былых каланізатараў. Стаўка на наёмнікаў была абгрунтавана тым, што яны не былі вайскоўцамі ўзброеных сіл зацікаўленай дзяржавы і афіцыйна з ёй ніяк не звязаны. Такім чынам былыя метраполіі жадалі ўтрымаць афрыканскія краіны ў сферы свайго ўплыву і абараніць свае эканамічныя інтарэсы. У тых ці іншых выпадках найміты выкарыстоўваліся для дапамогі паўстанцам, правядзення пераваротаў, абароны непапулярных лідараў і палітычнага запалохвання.
У кантэксце Халоднай вайны найміты выкарыстоўваліся па ідэалагічных меркаваннях. Белы дом і яго саюзнікі прыцягвалі «дзікіх гусей» для падтрымкі паўстанцкіх, пераважна правых, фракцый у рамках глабальнай барацьбы супраць сацыялістычных сіл. Ваенных авантурыстаў часта набіралі з ліку ідэалагічных радыкалаў, якія пранікліся глыбокай нянавісцю да камунізму. Акрамя таго, многія былі прыхільнікамі і правых рухаў. Выкарыстанне наймітаў дазволіла Злучаным Штатам захаваць свой афіцыйны нейтралітэт у афрыканскай палітыцы і войнах, пры гэтым неафіцыйна актыўна ўдзельнічаючы ў падтрымцы правых дыктатур. У сваю чаргу Вялікабрытанія праз наймітаў супрацоўнічала з арміяй Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі, абыходзячы міжнароднае эмбарга супраць апартэіду.
Самы паспяховы выпадак работы наёмнікаў пад крылом замежных спецслужбаў — Кангалезскі крызіс, дзе «салдаты ўдачы» змаглі фактычна пераламаць ход вайны на карысць урада. У далейшым гэты вопыт ужываўся заходнімі краінамі ў АнголеBrogan, Patrick (1989), The Fighting Never Stopped, New York: Vintage Books, p. 6 і БіяфрыBaxter, Peter (2015). Biafra: The Nigerian Civil War 1967–1970. Helion and Company. ISBN 9781910777473. — p. 49, але там такія мерапрыемствы не мелі поспеху. Сярод сучасных прыкладаў можна адзначыць дзейнасць групы Вагнера, якая фактычна адстойвае інтарэсы ўрада РасііTroianovski, Anton (August 1, 2018). "Russian Filmmakers Killed in Africa Were Investigating Mercenaries Close to the Kremlin". The Washington Post. p. 29..
Транснацыянальныя карпарацыі
Як пісаў Фрэнсіс, новая эра наёмніцтва — прыватныя ваенныя кампаніі — цесна звязана з кантролем і здабычай рэсурсаў у Афрыцы, напрыклад, нафты і каштоўных камянёў. Бізнес-мадэль заключаецца ў абароне багатых рэсурсамі раёнаў у абмен на права здабычы. Звычайна гэта робіцца з дапамогай некалькіх карпарацый рознай накіраванасці, пры гэтым ПВК атрымліваюць адну з найбольшых частак даходу. Урад краіны ў сваю чаргу выкарыстоўвае замежнікаў для сілавога ўмацавання сваёй улады. У гэтым сэнсе дзеянні наймітаў расцэньваюцца як неакаланіялізм. Пры гэтым ПВК амаль нічога не робяць для забеспячэння доўгатэрміновай стабільнасці дзяржавы і абыходзяцца вельмі дорагаFrancis, David J (April 1999). «Mercenary intervention in Sierra Leone: Providing national security or international exploitation?». Third World Quarterly. 20 (2): 319—338. doi:10.1080/01436599913785. ISSN 0143-6597..
Менавіта гэтая бізнес-мадэль, на думку Фрэнсіса, была рэалізавана ў Сьера-Леонэ ў 1990-х гадах. З пачаткам грамадзянскай вайны паўстанцы хутка захапілі найважнейшыя эканамічныя раёны краіны, дзе здабываліся карысныя выкапні. Каб абараніць сталіцу і аднавіць кантроль над захопленымі абласцямі, урад наняў паўдёваафрыканскую «Executive Outcomes». Арганізацыі плацілі 1,25 мільёна долараў у месяц. Улады таксама прадставілі канцэсіі на здабычу карысных выкапняў «Branch Energy», горназдабыўной кампаніі, якая часткова належала «Executive Outcomes».
Расійская ПВК «Вагнер» таксама ўжывала падобную схему. Так, напрыклад, на тэрыторыі Цэнтральна-Афрыканскай Рэспублікі з 2019 года яна кіравала алмазнай гандлёвай кампаніяй Diamville«Una investigación internacional revela que el Grupo Wagner saquea y exporta diamantes centroafricanos a Europa.» La Nación, 2 Dec. 2022, p. NA. Gale General OneFile, link.gale.com/apps/doc/A728858039/ITOF?u=wikipedia&sid=ebsco&xid=fc37a001. Accessed 14 Dec. 2022.. Больш за тое, адной з прычын дзейнасці вагнераўцаў у краіне называлася жаданне афіцыйнай Масквы атрымаць кантроль над прыроднымі рэсурсамі. Інтарэсы наймітаў і расійскага ўрада заключаліся ў адваёўванні шахтаў ва ўзброенай апазіцыіВредят ли российские наемники Центральноафриканской Республике?.
Удзел у канфліктах Халодная вайна
У пачатку 60-х былое Бельгійскае Конга ахапіла грамадзянская вайна. Тады ж атрады наймітаў упершыню праявілі сябе. Аднымі з першых замежных баевікоў у канфлікце задзейнічалі . Самым баяздольным замежным падраздзяленнем катангцаў стаў атрад «Каманда 4» на чале з Майкам Хоарам, які ў снежні 1961 года расфарміравалі, але былы камандзір сабраў новую групу — «Каманда 5». Паралельна фармуецца група Боба Дэнара — «Каманда 6». Жан Шрам, яшчэ адзін буйны дзеяч заходнееўрапейскага найміцтва, кіраваў падраздзяленнем «Каманда 10». Гэтыя фарміраванні змагаліся ўжо на баку Кангалезскай нацыянальнай арміі. Афіцыйныя ўлады заручыліся паслугамі наймітаў з-за нежадання ЗША наўпрост дапамагаць у падаўленні паўстання Сімба. У цэлым, у Кангалезскім крызісе на тым ці іншым баку змагаліся ўраджэнцы Вялікабрытаніі, Францыі, Заходняй Германіі, ПАР, Радэзіі, Ірландыі, Іспаніі, Бельгіі і ІталііСергей Арустамов, Курашко Денис. 5 Commando ANC // Независимая Африка : сайт..
У канцы 60-х найміты змагаліся ў Біяфры. Немец Рольф Штайнер узначальваў 4-ю брыгаду камандас арміі сепаратыстаў. Сярод яго падначаленых — паўднёваафрыканец Тэфі Уільямс. ВПС Біяфры курыраваў паляк Ян ЗумбахJowett, Philip S. (2016). Modern African Wars (5). The Nigerian-Biafran War 1967-70. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 9781472816092.. Сярод іншых кіраўнікоў авіяцыі былі канадзец Лін Гарысан, швед Карл Густаў фон Розен і радэзіец Джэк МалакVenter, A.J. (2016). Biafra’s War 1967—1970: A Tribal Conflict in Nigeria That Left a Million Dead. p. 139..
Паралельна «салдаты ўдачы» адзначыліся ў Радэзіі падчас вайны ў бушы. Тут замежнікі служылі ў сухапутных часцях, сілах спецпрызначэння і ВПС. У Радэзійскай лёгкай пяхоце ваявала асабліва шмат немцаў і датчан. У 1-м батальёне тэрытарыяльнага Радэзійскага палка пры садзейнічанні Боба Дэнара сфарміравана 7-я асобная французская рота пад камандаваннем адстаўнога маёра Ласапсьёна з 11-га ўдарнага парашутнага палка арміі Францыі, які да гэтага служыў у асабістай гвардыі прэзідэнта Габона. Яго намеснікамі сталі маёр Лавіёла (былы сяржант Замежнага легіёну) і чарнаскуры антылец капітан Тумі — першы чорны афіцэр у радэзійскай арміі.