«Ціхі Белы Дунай» — папулярная балгарская маршавая песня ў гонар атрада Боцева і яго драматычнай пераправы праз Дунай з параходам «Радзецкі». Створаны на словы Івана Вазава і музыку Івана Караджава.
Аднайменная паэма была напісана Іванам Вазавым яшчэ ў 1876 годзе «…пры першай вестцы аб адыходзе Бацёва пад Казладуем…», як ён сам успамінае. Музыка напісана ў 1909 годзе рэвалюцыянерам, грамадскім дзеячам і педагогам Іванам Караджавым, у той час як ён быў настаўнікам музыкі ў балгарскай сярэдняй школе для хлопчыкаў у Салоніках, за што падвяргаўся пераследам з боку турэцкіх уладаў.
Твор неўзабаве стаў адной з самых любімых балгарскіх патрыятычных песень, выкананых як ваенны марш.
Першапачаткова выконваецца ў 2-х мелодыях і са спевамі розных куплетаў. Арыгінальны тэкст — 22 вершы.
Тэкст Тэкст на балгарскай мове
Тих бял Дунав се вълнува, весело шуми и «Радецки» гордо плува по златни вълни.
Но кога се там съзирва козлодуйски бряг, в парахода рог изсвирва, развя се байряк.
Млади български юнаци явяват се там, на чела им левски знаци, в очите им плам.
Гордо Ботев там застана младият им вожд - па си дума капитану, с гол в ръката нож:
Аз съм български войвода, момци ми са тез; ний летиме за свобода, кръв да леем днес.
Ний летиме на България помощ да дадем и от тежка тирания да я отървем.
Катэгорыя:Маршы Катэгорыя:Музыка Балгарыі Катэгорыя:Песні 1909 года