Oliverio Martínez y Fernández-Mier foi un políticu, notariu ya industrial español. Ocupó dellos puestos políticos como los de conceyal, síndicu y xuez municipal d'Uviéu y diputáu provincial d'Alcázar de San Juan, reinando Alfonso XIII.
Nos sos principios se adscribió al Partíu Lliberal de Sagasta que dirixía José Canalejas y más tarde al Partíu Reformista que fundara'l so compañeru de la Universidá d'Uviéu, Melquíades Álvarez y nel que militaron miembros de la intelectualidá española del momentu, como Benito Pérez Galdós, Manuel Azaña, José Ortega y Gasset y Manuel García Morente.
Ye conocíu pola so contribución económica a Alcázar de San Juan. Desenvolvió una importante industria vitivinícola ente les que destacaben la facienda de les Tintoreres, onde edificó Villa Asturies, según les bodegues "la Cuadonga" diseñaes pol arquiteutu asturianu Eduardo Adaro. A nivel municipal, llevó a cabo iniciatives como la construcción del Casino d'Alcázar, el so Teatru Principal y contribuyó al Cervantismo Alcazareño. N'Alcázar puede atopase anguaño la casa onde vivió, diseñada pol arquiteutu Críspulo Moro Cabeza, qu'anguaño ye la sede del Colexu Sagrada Familia.
thumb|Casa de Don Oliverio n'Alcázar de San Juan thumb|Casa de Don Oliverio na Cai Fruela, Uviéu diseñada por Juan Miguel de la Guardia
Reseña biográfica Nacencia ya infancia Nació en Proaza, Provincia d'Uviéu el 7 d'ochobre de 1861. Yera fíu de Jerónimo Martínez García-Tuñon y Braulia Fernández-Mier. El so padre, Jerónimo Martínez y García-Tuñon, sirvió á les órdenes del Xeneral Prim na Guerra d'África, yera dueñu de la mina de carbón "La Froilana" en Mieres, foi direutor del Hospiciu d'Uviéu y direutor n'Asturies de The Sun Insurance Office.
El so hermanu Jerónimo Martínez y Fernández-Mier foi conceyal d'Uviéu y direutor xerente de Lucero, S.A. de Seguros, denominación cola que se constituyó'l Grupu Allianz n'España. Otru hermanu so, Fernando Martínez y Fernández-Mier, fundó la Rula de la Propiedá y foi direutor xerente de la compañía de seguros A Mundial.
Oliverio yera tíu d'Alberto García Martínez, Conde de Garcinarro, fíu del matrimoniu ente la so hermana Matilde Martínez Fernandez-Mier y Francisco García Ochando.
Empiezos Estudió derechu na Universidá d'Uviéu y en superando una oposición a notaríes dedicóse profesionalmente al exerciciu d'esti oficiu en Candamu y Alcázar de San Juan.
Carrera política Foi xuez municipal d'Uviéu de 1886 y tomó posesión como conceyala'l 1 de xunetu de 1887, sesión na que tamién resulta escoyíu síndicu, siendo alcalde d'Uviéu Donato Argüelles y Álvarez. Presentóse como candidatu al congresu per Uviéu nes eleiciones en 1891 enfrentándose a la coalición formada por Manuel Vereterra y Lombán el I Marqués de Canillejas, José María Celleruelo y Manuel Pedregal y Cañedo.
Simpatizante del Partíu Demócrata Progresista, de Manuel Ruiz Zorrilla foi escoyíu pal comité provincial del partíu Progresista en 1889. Cuando se produció la Restauración borbónica abandonó estes idees pa incorporase al Partíu Lliberal de Sagasta, siguiendo los pasos del so amigu José Canalejas. Tres la muerte de Sagasta, en 1903 José Canalejas tomaría les riendes del partíu pa tratar d'averalo a la realidá del país pero'l so asesinatu, en 1912, atayó cualquier evolución del partíu y Oliverio xunir al Partíu Reformista qu'esi mesmu añu fundara Melquíades Álvarez, compañeru de la Universidá d'Uviéu,
Enfrentar a oponentes políticos como Ramón María Baillo y Baillo, Conde de les Cabezuelas nes eleiciones xenerales de 1918 ya impugnó l'acta acusándo-y de mercar votos .
Entamó numberosos mítines tantu n'Alcázar como en Madrid en sofitu de Rafael María de Labra, José Canalejas y Melquíades Álvarez. Don Oliverio aportó a diputáu en 1924, reinando Alfonso XIII.
Fundación del Casino En 1903 siendo presidente del Casino, Oliverio Martínez, alcordó construyir un gran edificiu qu'allugaría la creciente sociedá del mesmu. L'edificiu cuntaba con un teatru propiu'l Teatru Principal”, onde se llevaron a cabu, representaciones teatrales, espectáculos de variedaes, homenaxes, mítines y sobre manera los bailles de mázcares d'antroxu que-y dieron gran popularidá. El protagonismu ya influencia del Casino estendióse tamién escontra la vida política, tantu que se dicía: “que los alcaldes escoyer nel Casino”. El Casino siempres tuvo representáu nes comitivas oficiales, n'acontecimientos estraordinarios como les visites reales y de personalidaes relevantes o na inauguración del ferrocarril.
En 1930, el Casino arrendó al Conceyu la planta alta del edificiu, treslladándose dende la casa de Don Oliverio na plaza de Santa Quiteria, onde'l consistoriu tuvo qu'allugase tres la baltadera del primitivu edificiu de la Torre en 1928. Casino y Conceyu cohabitaron, incluyendo la etapa de la Guerra Civil, hasta 1944 fecha en que se robló la compra del edificiu per parte del Consistoriu y producióse el treslláu del Casino al inmueble que la sociedá adquiriera na cai Castelar y que n'otru tiempu foi sede del Círculu de la Unión.
Vida personal thumb|400px|Oliverio Martínez Mier cola so familia. Detrás de pies: Orfela, Eneda, Julia, Carmen y delantre: Oscar, Orlando y Osvaldo. Nel centru, Adelaida Lanzarote, arrodiada por Oliverina, Adelaida, home de Julia cola so fía Julia y al llau Oliverio. Casóse con Orfelina Gónzalez de la Fuente, natural d'Espírito Santo, Capitanía Xeneral de Cuba con quien tuvo 4 fíos y una casa na Cai Fruela 14 d'Uviéu. Orfelina finó a los 32 años y Oliverio volvió casase con Adelaida Lanzarote Cros fía del comandantedel Reximientu de Cazadores de Vitoria, Francisco Lanzarote y Mejía y Ángela Cros y Fontán.
Adelaida tamién yera sobrina de Pedro Lanzarote y Mejía, alcalde de Tomelloso y comandante d'armes de la Reina Sabela II d'España y de Carlos Lanzarote y Mejía coronel del Reximientu Lusitania que mientres la Tercer Guerra Carlista, lluchando pola causa constitucional, participó en tomar d'Aoiz y el socorru de Lumbier ente otres batalles.
Ancestros
Referencies
Categoría:Notarios d'España Categoría:Políticos y polítiques d'España Categoría:Políticos y polítiques d'Asturies Categoría:Alumnáu de la Universidá d'Uviéu