Nilda Celia Garré ye una abogada, política y ex embaxadora arxentina. Foi escoyida en cinco ocasiones como diputada nacional, y desempeñóse como Embaxadora d'Arxentina en Venezuela y na OEA. Coles mesmes, foi la primer muyer de la Hestoria d'Arxentina n'ocupar los cargos de Ministra de Defensa d'Arxentina, mientres la xestión del presidente Néstor Kirchner, y Ministra de Seguridá de la Nación Arxentina mientres la presidencia de Cristina Fernández de Kirchner.
Biografía
Empiezos y Formación Educativa Nació nel barriu de Buenos Aires de San Telmo el 3 de payares de 1945. Recibir de maestra normal y maestra d'inglés, nel Institutu d'Enseñanza Cimera en Llingües Vives Juan Ramón Fernández en 1962 Depués empezó a estudiar derechu y nel añu 1968 recibir d'abogada na Universidá del Salvador. El so padre, Raúl Y. Garré, foi diputáu provincial del Partíu Xusticialista na Provincia de Buenos Aires hasta'l derrocamientu del Xeneral Perón en 1955.
Activismu polos derechos humanos y militancia peronista Militó y collaboró como abogada de presos políticos mientres la dictadura militar, presentó habeas corpus xunto a organizaciones defensores de los derechos humanos, cuantimás col CELS (Centru d'Estudios Llegales y Sociales) que presidíen, ente otros, Emilio Mignone y Augusto Conte Mac Donnell.
Nilda Garré, Jorge Vázquez y Alicia Oliveira redactaron el documentu que'l Partíu Xusticialista presentó cuando la Corte Interamericana de Derechos Humanos (CIDH) en 1979 mientres la dictadura militar visitó l'Arxentina. Nél denunciábase per primer vegada que na Arxentina sumía xente y torturábase, el documentu llevo les firmes de Deolindo Bittel y Herminio Iglesias.
Tamién foi miembru del equipu juridico del Centru d'Estudios Llegales y Sociales (CELS) y como abogada collaboro viviegamente cola Asamblea Permanente polos Derechos Humanos (APDH).
En payares de 1972 Garre foi pasaxera del avión que traxo a Juan Domingo Perón de regresu del so llargu exiliu n'España a l'Arxentina.
En 1973 casóse con Juan Manuel Abal Medina (padre), entós secretariu xeneral del Partíu Xusticialista. Él yera miembru de la Mocedá Peronista y quedó conocíu por tar na célebre semeya de José Ignacio Rucci, Héctor José Cámpora y Juan Domingo Perón nel so regresu al país del 17 de payares de 1972. Depués del exiliu de Abal Medina mientres la dictadura militar que gobernó Arxentina ente 1976 y 1983, en 1982 divorciáronse.
Identificada colos sectores d'izquierda del peronismu, en 1973 foi electa Diputada nacional pol FreJuLi (Frente Xusticialista de Lliberación Nacional) y desempeñóse nel cargu hasta que la presidenta constitucional Isabel Martínez de Perón fuera depuesta por un golpe d'Estáu el 24 de marzu de 1976, golpe que dio empiezu a la postrera dictadura militar.
Entós daquella Garré, Santiago Díaz Ortiz y otros seis diputaos fueron conocíos nel Congresu y pola sociedá como la "Banda de los Ocho", pola so ferrial oposición a la decisión del Xeneral Perón de llevar a Isabel Martínez de Perón como compañera de fórmula nes eleiciones antemanaes llamaes pa setiembre tres l'arrenunciu de Hector Cámpora.
Mientres 1983, cola recuperación de la democracia, foi parte de la Comisión Investigadora del CELS (Centru d'Estudios Llegales y Sociales) del casu Cambiaso-Pereyra Rossi, pol secuestru, tortura y asesinatu de dos nuevos nel contestu de la represión policial mientres la dictadura militar, casu pol que foi procesáu Luis Patti.
Siguió militando nel Partíu Xusticialista qu'en 1983 impulsaba la Renovación Peronista». Opúnxose más tarde, xunto a la izquierda peronista, a la firma del Tratáu de Paz y Amistá de 1984 con Chile; consideró que «sobre la resultancia final del plebiscitu recayía un barruntu grave de fraude xeneralizáu».
Frente Grande La eleición de Carlos Menem como presidente d'Arxentina en 1989 y de Carlos Grosso como intendente de la Ciudá de Buenos Aires alloñar del Partíu Xusticialista y enagora de la política polo xeneral.
En 1993, integrar al FREPASO, nel que foi escoyida como diputada Nacional pola Ciudá de Buenos Aires. Foi escoyida estatuyente pa la redaición del Estatutu de la Ciudá, ente agostu y ochobre de 1996, siendo integrante de l'Alianza asumiendo n'avientu de 1997 como diputada nacional por Capital Federal. Como diputada, en xunu de 1998 presentó un proyeutu de llei qu'esixía la descripción total de los ingredientes y aditivos nos productos del tabacu, l'allugamientu d'etiquetes d'alvertencies rotatives nos paquetes de pitos y restricciones pal usu de tabacu en llugares zarraos.
Nes eleiciones nacionales d'ochobre de 1999, foi candidata a Diputada pela ciudá de Buenos Aires, pola Alianza pol Trabayu, la Xusticia y la Educación. Resultó reelixida pero arrenunció'l 8 d'ochobre de 2000 p'asumir la Secretaría d'Asuntos Políticos del Ministeriu del Interior, virtual vice-Ministeriu del Interior (cargu qu'ocupaba Federico Storani). En marzu de 2001, arrenunciu xunto a dellos ministros y secretarios d'Estáu en refugo les midíes económiques que pretendía implementar l'entós Ministru d'Economía, Ricardo López Murphy.
Darréu foi la titular de la Unidá Especial d'Investigación del Atentáu a l'AMIA, so la órbita del Ministeriu de Xusticia. N'ochobre de 2001, l'entós presidente Fernando De la Rúa píde-y l'arrenunciu por presuntamente penerar información confidencial sobre un testigu. Tendría de resultes el fechu de qu'Alemaña dexe ensin efeutu la so collaboración cuando'l testigu tenía qu'identificar a los presuntos ex funcionarios arxentinos implicaos nel atentáu. La denuncia quedó a cargu del Xulgáu Federal 12. Garré negó les acusaciones y axudicar a presiones del menemismu al que Garré acusaba de participar nel encubrimiento del atentáu.
N'avientu del 2001 empecipió un nuevu mandatu como Diputada de la Nación, que s'estendió hasta'l 2005. Integró les Comisiones d'Asuntos Constitucionales, Defensa Nacional, Seguridá Interior, Xusticia , Bicameral de Fiscalización de los Organismos y Actividaes d'Intelixencia y en calidá de Vicepresidenta 1ª , la Comisión de Xuiciu Políticu. En cumplimientu de xeres venceyaes con esta Comisión, representó a la Cámara de Diputaos na Comisión Acusadora ante'l Senáu de la Nación xunto colos diputaos Falú y Iparraguirre- nel trámite de xuiciu políticu al Ministru de la Corte Suprema de Xusticia Eduardo Moliné O'Connor.
Dende'l 10 d'avientu de 2003 presidió'l Bloque Frepaso, integráu polos Diputaos Alejandro Filomeno y Santiago Ferrigno. Amás integró les comisiones especiales d'amistá con otros parllamentarios del mundu denominaes, Grupos Parllamentarios d'Amistá. Conformó los grupos de parllamentarios amigos de Brasil, Paraguay, Cuba, Méxicu y Francia Foi Miembru de la Comisión de Servicios Públicos del Parllamentu Llatinoamericanu – PARLATINO- ya integrante de la Mesa de Xusticia del Diálogu Arxentín, favorecida poles Naciones Xuníes y el Ministeriu de Xusticia, Seguridá y Derechos Humanos. El so trabayu na banca complementar cola participación en diversos ámbitos de diagnósticu y propuestes tendientes a ameyorar el funcionamientu de les instituciones n'Arxentina. En tal sentíu participó de la Comisión Asesora pa la Reforma del Sistema Penal del Ministeriu de Xusticia, Seguridá y Derechos Humanos.
Frente pa la Victoria En xunu de 2005, el presidente Néstor Kirchner designar embaxadora en Venezuela. Esta designación foi vista como un xestu a los sectores que sofitaben al gobiernu per fora del PX. Arrenunció a esta embaxada n'avientu de 2005 p'asumir el Ministeriu de Defensa de la Nación.
Como Ministra de Seguridá al traviés de la resolución 1.181/11 del añu 2012. instruyó que se va deber respetar la identidá de xéneru adoptada por travestis, transexuales y tresxéneru tantu nes fuercies policiales como de seguridá federales. El documentu comunicaba que les persones "trans" tendrán de ser reconocíes pola identidá de xéneru afecha a la so perceición, tantu nel tratu personal como pa cualquier tipu de trámite, comunicación o publicación al interior de les fuercies. Amás de tener en cuenta la so vistimienta y uniforme, l'usu de les instalaciones estremaes por sexu (baños, vestuarios), la asignación de xeres que correspuendan según la so identidá, ente otres. Meses dempués amplió la resolución esclariando qu'en nengún casu esixirá ciruxía de reasignación sexual nin tratamientu hormonal pa la concesión del trámite. Garré punxo un gran énfasis nel establecimientu de programes obligatorios destinaos a la detección del cáncer en dambos sexos (que se van realizar al personal militar y los sos familiares) pa los que se destinaron 5 millones de pesos. Tamién que se mercaren mamógrafos y otros equipos de diagnósticu por imáxenes destinaos a hospitales del Exércitu y l'Armada de la ciudá de Buenos Aires y de la Fuercia Aérea en Córdoba.
Yá como Ministra de Seguridá robló'l decretu qu'obliga a la Policía Federal, a Xendarmería, a Prefeutura Naval y a la Policía de Seguridá Aeroportuaria, a "respetar la identidá adoptada por travestis y transexuales", xunto a la midida de prohibir que los policías lleven armes de fueu cuando son llamaos a eslleir una manifestación o protestes social.
Mientres la so xestión l'exércitu participó nes xeres d'ayuda humanitaria dientro y fora del país, al citar los casos de Tartagal y Xeneral Mosconi (Salta), Catamarca, Charata (Chaco), el volcán Chaitén (Chile), y les Misiones de Paz n'Haití y en Xipre. Dio impulsu al desenvolvimientu d'un Sistema Integráu de Comandu y Control Tácticu de les Operaciones Militares, denomináu SITEA; l'arreglu y modernización de vehículos de combate de la familia M113; la modernización del radar de vixilancia terrestre RASIT y la fabricación y provisión de llanzacohetes antitanque del tipu MARA 200 pa combatir el narcotráficu na frontera arxentina.
Unu de los sos últimos actos como ministra foi sellar l'Alcuerdu Marco dientro del Programa Federal de Construcción de Viviendes”, robláu ente los Ministerios de Defensa y de Planificación Federal, Inversión Pública y Servicios, que compromete la construcción de 7.300 viviendes pa les Fuercies Armaes.
Nel 2010, la presidenta de la Nación, Cristina Fernández de Kirchner anunció la creación del Ministeriu de Seguridá de la Nación (separáu del Ministeriu de Xusticia). Nilda Garré emprestó xuramentu'l 15 d'avientu de 2010. En 2011 la ex ministra Nilda Garré creó la Direición Nacional de Derechos Humanos nel Ministeriu de Seguridá. La so función más importante tenía de ser collaborar cola Xusticia en causes ya investigaciones relatives a los delitos de lesa humanidá, un espaciu de Xéneru, otru de Violencia Institucional y un Grupu Especial d'Asistencia Xudicial (GEAJ) pa supervisar les allanadures de recoyida d'ADN de persones que s'abarruntaba podíen ser apoderaes mientres la última dictadura militar. En menos de cinco años dende la Direición unviáronse unes 3500 unidaes documentales a distintes investigaciones xudiciales y ellí ellaboróse, por casu, un mecanismu d'identificación de cadabres NN que dexó dar col paradoriu de 37 persones sumíes.En 2007, Garré ordenara l'armáu d'un equipu similar dientro de la Direición Nacional de Derechos Humanos y Derechu Internacional Humanitariu del Ministeriu de Defensa.
Foi criticada yá qu'en 2009, como ministra de Defensa, robló una resolución na que se prohibe dafechamente rindir homenaxe mientres el so funeral a represores finaos condergaos por delitos de violación a los derechos humanos, prohíbió honres nos funerales d'integrantes de les Fuercies Armaes que tuvieren arreyaos en causes de violaciones a los derechos humanos.En payares de 2008 foi cuestionada cuando la Fuercia Aérea Arxentina nun participó nos exercicios militares del operativu Cruzex, realizáu en Recife.