El Capitoliu Nacional de L'Habana ye un edificiu construyíu en 1929 en L'Habana (Cuba) so la direición del arquiteutu Eugenio Raynieri Piedra, por encargu del entós presidente cubanu Gerardo Machado. L'edificiu taría destináu a allugar y ser sede de les dos cámares del Congresu o cuerpu llexislativu de la República de Cuba. Inspiráu nel Panteón de París, San Pedro de Roma y nel Capitoliu de los Estaos Xuníos, l'edificiu presenta una fachada acolumnada neoclásica y una cúpula qu'algama los 91,73 m d'altor.
Asitiáu nel centru de la capital del país, ente les cais Prado, Dragones, Industria y San José, ye l'orixe quilométricu de la rede de carreteres cubanes, y dempués del trunfu de la Revolución, cuando foi eslleíu'l Congresu, foi tresformáu na sede del Ministeriu de Ciencia, Teunoloxía y Mediu Ambiente y de l'Academia de Ciencies de Cuba. Dende 2010 atópase sometíu a un procesu de restauración capital pa devolve-y les sos funciones primixenies y que vuelva ser la sede del parlamento cubanu.
Abiertu al públicu, ye unu de los centros turísticos más visitaos de la ciudá, convirtiéndose nún de los iconos arquiteutónicos de L'Habana, y ye consideráu davezu l'edificiu más pimpanu de la ciudá. Coles mesmes, apaez nomáu por dellos espertos como unu de los seis palacios de mayor relevancia a nivel mundial.
Antecedentes xenerales Zona thumb|250px|Planu de L'Habana de 1850. En colloráu apaecen enmarcaos los terrenes qu'ocupa anguaño'l Capitoliu, entós pertenecientes a la estación ferroviaria de Villanueva. Puede apreciase nel so frente Y la muralla baltada en 1863. thumb|250px|Imaxe de la construcción de la cúpula cimera, tomada c. 1928. En primer términu, la Fonte de la India o de La Noble Habana, construyida en 1837. L'orixe d'esta zona de la ciudá remontar a finales del sieglu XVIII, tando estrechamente venceyáu a la construcción de la nueva Alamea de Extramuros, favorecida pelos nuevu espacios llograos de la baltadera de les muralles a partir de 1863. Trátase d'un espaciu abiertu, con una rotonda arbolada en que'l so centru atopar asitiada la estatua de Sabela II, que constituyó l'antecedente del actual Parque Central de L'Habana. N'el so redolada entamaron árees verdes y parques y, fueron emplazados establecimientos de servicios, hoteles y teatros que fixeron de la zona (engarcie ente l'antigua ciudá intramuros y el desenvolvimientu que s'efectuó nel esterior), el centru recreacional más importante de la Capital.
El calter de centru urbanu adquiríu por esti enclave escontra finales del sieglu XIX, foi reforzáu al incorporase na redoma de dichu conxuntu, nes primeres décades del sieglu XX, les construcciones del Capitoliu Nacional y el Palaciu Presidencial, sede de los poderes executivu y llexislativu de la república, complementando asina la so fisonomía cola presencia d'edificios d'usu políticu. El periodu entendíu ente l'empiezu del sieglu XX y la década de 1950 va constituyir el momentu de mayor rellumanza del llugar. Fueron alzaos un grupu d'edificaciones sobresalientes que contribuyeron a magnificar esti espaciu urbanu, suxetu tamién a una serie de cambeos a lo llargo del tiempu que lu han convertíu nuna zona paradigmática de l'arquiteutura y el urbanismu capitalín. L'actividá comercial desenvolvióse notablemente n'exes y cais de L'Habana Vieya y Centru Habana, que'l so puntu de confluencia y encruz fora constituyir precisamente esti nodo o centru de la ciudá. Terrenes La historia particular de los terrenes güei ocupaos pol Capitoliu de L'Habana empieza cuando'l llugar, ocupáu por una ciénaga, foi dragáu a principios del sieglu XIX pal so aprovechamientu urbanu. Tando'l terrén ocupáu por un vertideru de basura allugáu xunto a la muralla de tierra, instalóse ellí un xardín botánicu, el primeru na historia de la ciudá, fundáu'l 30 de mayu de 1817. Sol auspicio de la Sociedá Económica d'Amigos del País, en 1834 ésti treslladóse a los terrenos de los Molinos del Rei, actual Quinta de los Molinos, asitiaos nes faldes de la llomba de Arostegui, onde ta emplazado el Castiellu del Príncipe.
Nesti mesmu añu empezó nel mesmu allugamientu la construcción d'una estación pal ferrocarril qu'enllazaría L'Habana con Güines. Dióse-y el nome d'Estación de Villanueva, llamada asina en memoria de Claudio Martínez de Pinillos, Conde de Villanueva, Intendente Xeneral de Faciendes y primer presidente del Conseyu Directivu del Ferrocarril. En 1817 inauguróse'l primer tramu a Bejucal y un añu dempués llegó a Güines. En 1839 concluyóse dicha estación nos terrenos allegantes al Campu de Marte. En 1840 la llinia ferroviaria algamaba yá la llocalidá de Cárdenas.
En 1910 producióse un cambéu de los terrenes ocupaos pola Estación de Villanueva (que colos años quedóse insuficiente y desubicada) por otros pertenecientes al antiguu Arsenal de L'Habana, col fin de construyir nelles la nueva estación terminal de ferrocarril y de la mesma alzar en dichos terrenales el Palaciu Presidencial, yá que hasta estos momentos el presidente de la república calteníase ocupando l'edificiu del Palaciu de los Capitanes Xenerales na Plaza d'Armes.
Dempués d'innumberables avatares, d'entamos y paralizaciones que tomaron un enllargáu periodu de cuasi quince años, el llugar convirtiérase nun gran caos nel que convivíen los restos del edificiu abandonáu, coles estructures d'un parque de diversiones.
Proyeutu thumb|180px|El xeneral Gerardo Machado, artífiz del proyeutu del Capitoliu de L'Habana y acusáu nel so momentu d'acometer el proyeutu nuna dómina de gran inestabilidá económica. Nel añu 1925 el Xeneral Gerardo Machado Morales asumió'l so primer periodu presidencial col propósitu de celebrar en L'Habana en 1928 -añu de culminación del so mandatu- la Sesta Conferencia Internacional Panamericana, nun edificiu por construyir. Carlos Miguel de Céspedes, el so secretariu d'Obres Públiques, encargó a la firma d'arquitectos Govantes y Cabarrocas l'estudiu del nuevu proyeutu del Capitoliu, a partir d'unes bases yá sentaes, introduciendo los cambeos que fueren necesaries.
Foi designada una comisión a que'l so frente atopar l'arquiteutu Raúl Otero, na que participaron tamién los miembros del equipu francés que s'atopaba en L'Habana trabayando nun Plan Direutor pal so reordenamientu urbanu, que s'atopaba dirixíu pol urbanista y paisaxista Jean-Claude Nicolas Forestier, y quien s'incorporaron tamién a los estudios del proyeutu del Capitoliu. Estos apurrieron un conxuntu de nueves soluciones, nes que se topen munchos de los elementos esteriores que güei apreciamos nel edificiu como la gran escalinata y les logias llaterales de la fachada principal. La direición del proyeutu foi llevada a cabu por arquiteutos cubanos: Otero foi designáu Direutor Artísticu de la obra, encargáu de la documentación de planos y los detalles del proyeutu, y Eugenio Raynieri PiedraRaynieri (1883-1960) pertenecía a una familia de tradición arquitectónica, y foi'l introductor na urbanística habanera del estilu eclécticu. foi nomáu Direutor téunicu al cargu de la execución y el presupuestu. Con posterioridá, Raynieri asumiría tamién la parte artística del trabayu hasta'l so culminación.
Otru profesional a que'l so cargu tuvo'l proyeutu del Capitoliu foi l'arquiteutu José M. Bens Arrate, quien tamién introdució cambeos bien importantes como la proyeición esterior de los cuerpos llaterales de los hemiciclos, la segunda llinia de fachada de les logias y la figura xeneral de la cúpula. La compañía norteamericana Purdy & Henderson Company tuvo al so cargu la construcción del edificiu.
Al proyeutu del capitoliu resulta imposible asigna-y una autoría esclusiva; constitúi en sí una obra que dende'l so entamu foi recibiendo al traviés d'estudios socesivos un minuciosu trabayu de diseñu particular de los detalles del proyeutu, patente nos bocetos y dibuxos orixinales, que constitúin verdaderes obres d'arte en munchos casos, y que la so materialización dio llugar a la espresión y la imaxe final del edificiu.
Contribuciones de Forestier thumb|250px|Xardín interior. La influencia de les aportaciones de Forestier resultó un importante legáu que marcó'l posterior desenvolvimientu urbanísticu de la ciudá de L'Habana. Col propósitu de realizar un proyeutu d'organización urbana de la ciudá de L'Habana, fueron contrataos pol gobiernu de Gerardo Machado, los servicios del destacáu arquiteutu, urbanista y paisaxista francés Jean-Claude Nicolas Forestier, quien realizara importantes trabayos anteriores n'España, Marruecos y Portugal.Forestier ye l'autor de los proyeutos del Parque de María Luisa en Sevilla, la urbanización del monte de Montjuïc en Barcelona, y el proyeutu de ciudad-parque de Lisboa. Amás de les sos realizaciones en L'Habana, ente 1925 y 1929, intervieno en compañía de los sos collaboradores más cercanos, Louis Heitzler y Théodore Leveau, p'apurrir les sos esperiencies y suxerencies nel arriquecimientu del proyeutu del Capitoliu y en particular a tou lo referente a los parques y xardinos de la redolada, que sirvíen de marcu paisaxísticu pal conxuntu. El presidente Gerardo Machado concibió, con un gran deliriu de grandor, la execución d'un ambiciosu proyeutu en que'l so centro de mira topábase la realización d'un conxuntu d'obres de remodelación qu'escorríen el propósitu de crear un impresionante marcu monumental pa la celebración en L'Habana de la Conferencia Panamericana en 1928 y, de posible toma de posesión del so segundu mandatu, que debía d'asoceder en 1929.
Esti plan pa remocicar L'Habana cuntaba como motivu central al edificiu del Capitoliu, qu'allugaría les sedes del Poder llexislativu, la Cámara de Representantes y el Senáu de la República; y el so allugamientu nes árees de transición ente L'Habana Intramuros y tol desenvolvimientu posterior de los sieglos XIX y XX, constituyó'l retu a enfrentar pol equipu encargáu de la so realización.
Forestier, na so propuesta, respetó básicamente la estructura esistente de la ciudá colonial, proyeutando na so redolada inmediata un conxuntu d'espacios públicos y parques. Esta remodelación empezó colos parques de la Plaza de la Fraternidá Americana, asitiáu nos antiguos terrenes del Campu de Marte, los xardinos del Capitoliu, el Parque Central, la franxa del Paséu del Prado, el conxuntu de parques de la plaza del Palaciu Presidencial y los de l'Avenida del Puertu.
El proyeutu pa los xardinos del Capitoliu concibióse como un sistema de senderos floríos que se correspondíen colos accesos d'entraes de les distintes fachaes del edificiu, al empar que conxugaben coles xerarquíes de les víes que conformaben el trazáu versallesco del so diseñu. Estes siendes de terrazo integral en distintos colores: blancu, gris y negru, empleguen una composición con motivos decorativos de llinies y elementos xeométricos qu'acentúen direccionales o destaquen puntos o árees determinaes. L'estudiu de la vexetación, desenvueltu a partir del dominiu y la conocencia del paisaxismu y la xardinería que Forestier tenía, emponer a enmarcar la monumentalidad del edificiu, compaxinando l'arquiteutura del capitoliu con especies como lantanas moraes, cannas coloraes y marielles, embelesos, y un conxuntu de palmes reales asitiaes nos cuatro ángulos del edificiu como culminación del tratamientu, un elementu típicu de la vexetación tropical y símbolos de la nacionalidá cubana.
La influencia de les aportaciones de Forestier resultó un importante legáu que marcó'l posterior desenvolvimientu urbanísticu de la ciudá de L'Habana.
Carauterístiques del edificiu Estructura constructiva thumb|200px|Estatua de La República. La construcción ocupó un área total de 43.418 m², de los cualos 13.484 correspuenden al inmueble, con un área circundante de xardinos y parques de 26.391 m². El restu, 3.543, dedicar a l'ampliación de les cais y na so redolada.