thumb|200px|Recímanu de la variedá Vitis vinifera de riesling nel Rheingau, Alemaña. thumb|200px| El vinu blanco ye una variedá de vinu que puede bazcuyar ente les tonalidaes mariellu pajizo, mariellu verdosu o mariellu oru. Producir pola fermentadura alcohólica de la magaya non coloriada d'uves que pueden tener una piel de color blancu o negru, con cuenta de caltener un color mariellu tresparente nel productu final. L'amplia variedá de vinos blancos provién de la gran cantidá de cepas y métodos d'ellaboración emplegaos, lo mesmo que de la rellación d'azucre residual.Peñín, p. 55
El vinu blanco envalórase que se consume dende hai 2500 años. Acompañó'l desenvolvimientu económicu y instalóse en tolos países con tradición nel consumu de vinu, principalmente n'Europa, América y Oceanía.
Les uves blanques que producen principalmente vinos blancos son de color verde o mariellu, una variedá bien estendida nel mundu, polo cual esti vinu ye producíu en munches zones del planeta. Delles variedaes son bien conocíes, como la chardonnay, sauvignon y la riesling. Tamién hai variedaes d'uva negra, como la pinot noir, utilizaes pa producir vinu blanco o xampán.
Ente los munchos tipos de vinu blanco, el vinu blanco secu ye'l más común. Más o menos arumosu y ácidu, derivar de la fermentadura completa del mostiu. Los vinos duces son aquellos onde s'ataya la fermentadura primero que tolos azucres de la uva convertir en alcohol. Los vinos esplumosos, que son na so mayoría vinos blancos, son aquellos nos que'l dióxidu de carbonu de la fermentadura caltiénse disueltu nel vinu y conviértese en gas cuando s'abrir la botella, ufiertando una delicada espluma.
El vinu blanco consúmese davezu como aperitivo antes de les comíes, col postre, o como bebida refrescante. Ye maridado tradicionalmente cola carne blanco y tamién con ciertos tipos de quesos. El so consumu tamién foi davezu acomuñáu al de pexes y mariscos.
Historia
Antigüedá thumb|200px|El rei hitita Warpalawa ufierta un recímanu d'uves al dios Tarhunta. Baxorrelieve na roca en Ivriz, Turquía, de primeres del primer mileniu antes de Cristu. El primer rastru de vinu que s'atopó foi fecháu fai 7.500 años, nel actual Irán,A nectar for 7500 years, Philippe Testard-Vaillant, CNRS, consultáu'l 4 de xunu de 2010 pero los resultaos de les escavaciones arqueolóxiques nun fueron capaces de determinar a partir de qué dómina empezó a ser producíu vinu. La epigrafía fala de la presencia del vinu n'Oriente Mediu: producir nes "tierres altes" (les fronteres ente los montes d'Anatolia y Armenia) y depués importaos a Mesopotamia, sobre manera dende'l tercer mileniu antes de Cristu. Les tables de Hattusa describen el vinu col términu "wiyana" na llingua hitita, GUEŠTIN en sumeriu,Una convención d'asirioloxía ye trescribir el sumeriu en lletres capitales y l'acadiu en lletres pequeñes itáliques pa estremalos. y karânu n'acadiu.
Na antigua Grecia el vinu yá fuera desenvueltu y utilizáu dende Hipócrates, un médicu nacíu alredor de 460 e.C. que lo prescribe comúnmente a los pacientes. Utilizaba "Vinu vinoso blancu" y "vinu blanco amargosu"p. 46 ente los sos remedios, una muestra de la diversidá de la producción nesi momentu.
Na dómina romana el tipu de viticultura practicáu polos griegos foi'l so modelu mientres enforma tiempu, y la producción incluyía vinu blanco. Los ricos patricios romanos entamaben llacuaes onde'l costu de la comida yera un signu de prestíu, y na gama de productos caros el vinu xugaba un papel predominante. Los ciudadanos más ricos construyeron suntuoses villes na badea de Nápoles, onde la vide fuera cultivada dende la so introducción polos griegos. El aminum o uva antigua producíen un vinu blanco dulce producíu como vinu caliente que s'asemeya al Madeira actual.p. 62 La conquista de les rexones más al norte animó a los romanos a cultivar la vide y la ellaboración de vinos más llixeros y menos duces. Tamién-yos animó a buscar nueves variedaes monteses adaptables a estes zones distantes onde les variedaes mediterránees amosaron les sos llendes. Por casu, llantáronse vides nes riberes del Rin p'apurrir a les lexones romanes una bébora saludable en comparanza cola agua, qu'escasamente yera potable. El vinu tomaba frescu pel branu y caliente pel hibiernu, una práutica qu'entá perdura nel s. XXI.p. 113
Edá Media thumb|200px|Uves blanques na Alta Edá Media. Los comerciantes de vinu nun pudieron sobrevivir a la cayida del Imperiu Romanu d'Occidente y la viticultura amenorgóse drásticamente. Les tribus xermániques preferíen beber cerveza y nun vieron el valor del comerciu del vinu, amás de que los viquingos cortaron les rutes marítimes nel Atlánticu. Nel sur, los sarracenos llevaron a cabo campañes militares nel sur d'Europa que convirtieron en despoblaos importantes zones vinícoles como Languedoc, Provenza, el sur d'Italia y el valle del Duero.The Muslim conquest of the West, Philippe Conrad, August 2002, clio.fr website, consultáu'l 2 de xunu de 2010
La conocencia sobre la cultura de la vide foi calteníu pola Ilesia Católica: el vinu yera necesariu pa la celebración de la misa y los monxos llantaron vides nes llatitúes altes y amontaron les árees cultivaes monástiques. Malo de tresportar y almacenar, el vinu caltener mientres enforma tiempu como un productu pal consumu local. El comerciu restablecióse primero dempués de que l'arriquecimientu de los nobles y prelaos, yá que, al igual que colos romanos, l'arte de la mesa reflexaba la reputación del güéspede.p. 129-137
El comerciu fluvial foi de gran importancia nel desenvolvimientu de los viñeos. Los países xermánicos beneficiar de la navegabilidad del Rin y el Danubiu pa poder esportar la so producción. Carlomagno contribuyó a esta crecedera por aciu la promulgación de la so Capitulare de villis qu'incluyía un conxuntu de regles sobre'l cultivu de la vide en toles árees. Foi una dómina de gran desenvolvimientu de la cultura del vinu blanco n'Alemaña y Austria. Los viñeos d'Europa central llegaron a 100.000 hectárees, que yera tres veces y media la superficie de la década de 1990.p. 12-13 A partir del sieglu XIII, los comerciantes qu'estremen el vinum hunicum ("vinu de los hunos"), que yera consumíu pol pueblu, del franciu vinum ("vinu de los francos"), que yera'l vinu de l'aristocracia rica. Fueron reconocíes les variedaes de Rieslingp. 220 y Sylvanerp. 238 a partir de finales de la Edá Media.
Parte del comerciu européu foi per mar a lo llargo de la mariña atlántica. Los ingleses, de siguío los holandeses y dempués los escandinavos na so demanda de vinu,History of cognac , Bureau National Interprofessionnel du Cognac, consultáu'l 29 d'abril de 2010 crearon una moda pa la llantadera ente Burdeos y La Rochelle. Cuando s'introdució la producción de vinu a veres del Charente, nel s. XVII, los vinos blancos de Charente fueron catalogaos como coñá. Coles mesmes, el vinu blanco secu popular ente los holandeses producir al norte, en redol al puertu de Nantes a partir de les actuales árees del Valle del Loira. Estos viñeos y los del Suroeste de Francia teníen les sos redes de ventes gracies a la navegabilidad del Loira y el Garona.
Na cuenca mediterránea les Cruzaes arriquecieron les repúbliques rivales de Venecia y Xénova. Pa suministrar a les tropes de los ricos señores francos estes repúbliques apurríen-yos vinu de Grecia. El puertu de Monemvasía, qu'esporta una gran cantidá de vinu blanco, dio'l so nome a la variedá Malvasía.p. 153-154 Una vegada de vuelta a casa, los gobernantes y ricos aristócrates noreuropeos interesar polos vinos duces qu'esfrutaron n'Oriente, procedentes d'uves de los viñeos de Languedoc-Roussillon y España. El comerciu d'estos vinos viose facilitáu pol so altu conteníu d'alcohol, que garantizaba la preservación mientres el llargu viaxe escontra'l norte d'Europa.
Edá Moderna thumb|Reconstrucción del antiguu puertu de Palos de la Frontera. En 1453 l'Imperiu Otomanu tomó Constantinopla y la situación de los venecianos y xenoveses deterioróse. El comerciu del vinu ente la Europa mediterránea y el norte amenorgóse significativamente.p. 171 Coles mesmes, los españoles acababen de terminar el so Reconquista y reemplazaron el vinu mediterráneo pol de producción propia, especialmente pa los consumidores holandeses ya ingleses. El puertu de Sanlúcar de Barrameda empezó a esportar grandes cantidaes de vinu blanco que yera l'antepasáu del modernu Xerez. Esti vinu foi llamáu sacu y causó sensación n'Inglaterra. Inclusive a pesar de la belixerancia ente dambos países (como nel episodiu de l'Armada Invencible en 1588) el comerciu siguió -dacuando apurríu polos pirates que robaben lo que nun podíen mercar. Ente 40.000 y 60.000 barriles de 500 llitros cada unu salieron de la mariña española añalmente pa Inglaterra y los Países Baxos (esti volume d'unos 300.000 hectollitros representaría dos tercios de la producción d'anguaño).p. 173
Dende'l sieglu XVI llantáronse les primeres vides europees n'América: primero en Méxicu y de siguío en Perú, Bolivia, Arxentina,The Wine Market in Argentina, 2009, winealley.com, consultáu'l 15 de mayu de 2016 y Chile.The Wine Market in Chile, 2005, winealley.com, consultáu'l 15 de mayu de 2016 Esta producción añader a les cepes autóctones que crecíen en Méxicu, anque esta producción precolombina nun yera pa la producción de vinu, una y bones les uves taben demasiáu acedes. Foi utilizáu pa producir acachul, una bébora adulzada con miel y frutos.<ref>[http://www.winealley.com/fiche_pays_50396_en.htm The Wine Market in Mexico], 2010, winealley.com, consultáu'l 15 de mayu de 2016</ref>
La Pequeña Edá de Xelu supunxo la sentencia de muerte de la viticultura del norte. La vide sumió del norte del Imperiu Xermánicu y de Baden, y l'altitú máxima pa la viticultura baxó a 220 msnm. Hans-Jürgen Otto reparó que: "tolos viñeos sufrieron un gran amenorgamientu nel área".Forest Ecology, Hans-Jürgen Otto and Matthis Kempf, 1 December 1998, Google Books, Institut forestier pour Le développement, ISBN 2-9047 40-65-1, p. 54 N'Inglaterra, la vide tamién sumió.The "bubbly", the equal of champagne, Marcu Evers, 3 December 2009, consultáu'l 18 de mayu de 2016 La interrupción de la fermentadura per un iviernu fríu llevó al descubrimientu del procesu de fermentadura secundaria de xampán.The Sparkling mysteries of champagne, Mathieu Perreault, 31 December 2009, cyberpresse.ca, on line 31 December 2009, consultáu'l 18 de mayu de 2016
thumb|150px|Dom Pérignon, el llexendariu creador del xampán. L'arriquecimientu de parte de la población creó una moda de los vinos raros. Esti fenómenu, que yá yera responsable del desenvolvimientu del xerez n'Inglaterra, reproducir n'Europa Central. El descubrimientu de los beneficios del cultivu d'uves blanques llevar a cabu alredor de 1650 n'Hungría col desenvolvimientu de vinu Tokaji.p. 232 Hugh Johnson declaró que: "el Tokaji de va trés sieglos foi'l meyor vinu duce del mundu, que foi heredáu d'una tradición vitivinícola de llarga duración".p. 235 Desenvueltu con una uva que la so maduror escepcional deber a un secretu comercial, esti vinu desenvuelve tamién les sos cualidaes al traviés d'un procesu que mientres enforma tiempu caltúvose de callao nes sos bodegues soterrañes. Apreciáu pola Casa d'Habsburgu, el Tokaji esperimentó un comerciu rentable. Nun foi sinón hasta 120 años dempués, cuando s'esperimentó un métodu de vendimia tardía nes serrapatoses veres del Rin. El so usu pal Sauternes foi confirmada en 1836 nel Château La Tour Blanche, pero nesi momentu la collecha dio un vinu de gran sabor que riquía dellos años d'avieyamientu en barriles.p. 264
Otres rexones tamién afayaron secretos qu'arriqueceríen el vinu. Asina foi qu'un monxu llamáu Dom Pérignon foi'l llexendariu creador del xampán.p. 210 Nun viñéu nortizu desenvolvió un vinu especial que daría llugar a una pasión escepcional pol vinu producíu nun clima nel que nun se podía esperar qu'algamara'l maduror nin el color abondu.