L' ye una especie de planta fanerógama perteneciente a la familia Ericaceae. thumb|Ilustración thumb|Flores thumb|Ilustración de Flora Batava Carauterístiques Planta yerbácea chada con tarmos rastreros, pequeñes fueya, pocu numberoses, ovales de color verde escuru penriba y ablancazaes per debaxo. Les flores son de color rosa nun llargu pedúnculu. El frutu ye una baga comestible, redonda y acoloratada nel so maduror. Floria en xunu-xunetu. Hábitat Planta orixinaria de toa Europa y Asia septentrional onde crez en turberes y d'América del Norte.Matthews, Robin F. 1992. Vaccinium oxycoccos; Fire Effects Information System, [Online]. U.S. Department of Agriculture, Forest Service, Rocky Mountain Research Station, Fire Sciences Laboratory.

Esta ye una especie estenso y común.Vaccinium oxycoccos. NatureServe. Trátase d'un indicador de mugor de los suelos húmedos que son baxos en nitróxenu y tienen un altu nivel freáticu. Ye un indicador de banzaos de coníferes. Crez en banzaos y turberes baxes nel hábitat de monte húmedu. Crez na turba que puede tar enchida la mayor parte del tiempu. El suelu nos banzaos ye ácidu y probe en nutrientes. Les micorrices de la planta favorecen el so accesu a los nutrientes nesta situación. Los felechos tienen suelu daqué menos ácidu, lo que tamién ye más altu en nutrientes. La planta puede atopase de cutiu creciendo en montículos de mofos Sphagnum. Otres especies que s'atopen nesti monte soviesca hábitat inclúin a Chamaedaphne calyculata, romeru banzáu Andromeda glaucophylla, lloréu banzáu Kalmia polifolia, la planta de jarra Sarracenia purpurea, el té de Llabrador Ledum groenlandicum, mora de los banzaos Rubus chamaemorus, rhodora Rhododendron canadense, espín mariellu brillante Rhamnus frangula, Drosera ( Drosera spp.), Eriophorum virginatum y Eriophorum angustifolium, y especies de xuncos y liquen. La planta coloniza fácilmente hábitat de turbera que se quemó apocayá. Sobrevive al fueu colos sos rizomas soterraños. Propiedaes Les fueyes tienen arbutina. Na bagues d'atopa un glucósido, pictina y vitamina C. Nun se-y reconocen propiedaes melecinales.

Taxonomía Vaccinium oxycoccos describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 351–352. 1753. Etimoloxía Vaccinium: nome xenéricu que s'utilizó en llatín clásicu pa un tipu de baga (probablemente l'arándanu Vaccinium myrtillus ), pero la so última derivación ye escura, (nun ye la mesma pallabra que vaccinum = "d'o perteneciente a les vaques").

oxycoccos: epítetu llatín ;Sinonimia:

Oxycoccus vulgaris Gren. & Godr. Oxycoca vulgaris Raf. Vaccinium palustre Salisb. Oxycoccus vulgaris Bong. Oxycoccus palustris Pers. Oxycoccus quadripetalus Gilib. Schollera paludosa Baumg. Schollera oxycoccos (L.) Roth Oxycoccus quadripetalus Schinz & Thell. Oxycoccus oxycoccos (L.) MacMill.En Tela Botánico en PlantList Ver tamién Terminoloxía descriptiva de les plantes Cronoloxía de la botánica Historia de la botánica Carauterístiques de les ericácees Referencies

Bibliografía Czerepanov, S. K. 1981. Sosud. Rast. SSSR 509 pages. Nauka, Leningradskoe Otd-nie, Leningrad. Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., New York. Flora of China Editorial Committee. 1988-2013. Flora of China (Checklist & Addendum). Unpaginated. In C. Y. Wu, P. H. Raven & D. Y. Hong (eds.) Fl. China. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis. Flora of China Editorial Committee. 2005. Flora of China (Apiaceae through Ericaceae). 14: 1–581. In C. Y. Wu, P. H. Raven & D. Y. Hong (eds.) Fl. China. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis. Gleason, H. A. 1968. The Sympetalous Dicotyledoneae. vol. 3. 596 pp. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, New York. Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx. Hitchcock, C. H., A.J. Cronquist, F. M. Ownbey & J. W. Thompson. 1984. Ericaceae through Campanulaceae. PartIV: 1–510. In C. L. Hitchcock Vasc. Pl. Pacif. N.W.. University of Washington Press, Seattle. Voss, E. G. 1996. Michigan Flora, Part III: Dicots (Pyrolaceae-Compositae). Cranbrook Inst. of Science, Ann Arbor. Enllaces esternos

Germplasm Resources Information Network: Sect. Oxycoccus and Sect. Oxycoccoides October 2004 "Current Problems in Pharmacovigilance" (pdf file) - has warfarin and cranberry juice caution, p. 10. 2001 review of evidence for therapeutic effects of cranberry juice 1989 study of cranberry juice's possible role in inhibiting bacterial adherence to bladder cells The Cranberry Institute for information on cranberry's health benefits. Wisconsin State Cranberry Growers Association for information on cranberry culture Cape Cod Cranberry Growers' Association for information on cranberry culture University of Massachusetts Amherst Cranberry Station for information on cranberry research Cranberry Library Page Exhaustive link page for cranberry information hosted at the University of Wisconsin-Madison

oxycoccos Categoría:Plantes melecinales Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:Plantes rastreres Categoría:Plantes descrites por Linnaeus Categoría:TBSpecies