Ranunculus alpestris ye una especie vechetal d'o chenero Ranunculus y d'a familia Ranunculaceae.

Descripción Planta vivaz, que plega a una grandaria de 3-15 cm de altaria, glabra, lustrosa, con 1 u cuantos tallos simples, erectos u ascendents. Rizoma curto y truncau u oblongo; radices fibrosas. Fuellas basals suborbiculars u reniformes, pecioladas, 3(5)-lobadas o 3(5)-sectas; lamina (4)5-14(20) × 6-15(22) mm; segmentos obovaus, cuneaus en a base, con o marguin crenau. Fuellas caulinars por un regular 2, subsésils, simplas o 3-sectas, con lobulos linears; base auriculau-membranosa. Flors 11-17(23) mm de diametro, blancas, cheneralment solitarias. Sepals patents, membranosos, de color marrón royenca. Petals 5-8 mm, obovaus, a soben escotaus o fendius y irregulars, de 1,5 vegadas mayors que os sepals; fosa nectarifera nuda. Receptaclo ovoide, glabro. Aquenios (1)1,5-2,3(2,5) mm, ovoides, no atapizaus, lisos, esmorteixius gradualment en pico recto u lucherament curvau, de 0,5-0,7 mm. Ranunculus alpestris en Flora Vascular

Distribución y habitat Se troba en cuniestras, pacinos, turberas y pastos en soleros pedregosos calcarios; a altarias d'entre 1900 y 2700 metros en as montanyas d'o centro y sud d'Europa: Carpatos, Apenins, Jura, Alpes, Pireneus y Cordelera Cantabrica. En os Pireneus ye present dende Isaba y o Pico Anie enta l'Este.

Propiedaz Istas plantas contienen anemonina, una substancia muit toxica pa os animals y os sers humanos. De feito, os herbivoros pastan as fuellas d'istas plantas con gran dificultat, y nomás dimpués de un buen ixecau que evapora as substancias mas periglosas. Mesmo as abellas se guardan de libar o suyo néctar. En a piel humana istas plantas pueden creyar ambollas (borracaduras), mientres que en a boca pueden causar dolor intensa y ardient d'as membranas mucosas. Giacomo Nicolini, Enciclopedia Botanica Motta. Volume 3 , Milano, Federico Motta Editore, 1960, pag. 510.

Referencias

Alpestris Categoría:Flora d'Europa Categoría:Flora d'os Pireneus Categoría:Plantas verenosas