Io ye un satelite de Chupiter. Estió descubierto en 1610 por Galileo Galilei.
Io ye a mas interna y a tercera mas gran d'as cuatro lunas galileanas d'a planeta Chupiter. Ye a cuatrena luna mas gran d'o Sistema Solar, tien a densidat mas alta de todas y tiene a menor cantidat d'augua (por proporción atomica) de cualsiquier obchecto astronomico conoixiu en o Sistema Solar.
Con mas de 400 volcans activos, Io ye l'obchecto cheolochicament mas activo d'o Sistema Solar. Rosaly MC Lopes (2006). "Io: The Volcanic Moon". In Lucy-Ann McFadden; Paul R. Weissman; Torrence V. Johnson (eds.). Encyclopedia of the Solar System. Academic Press. pp. 419–431. . Ista actividat cheolochica extrema ye o resultau d'o calentamiento mareyal por a fricción chenerada dentro de l'interior d'Io cuan ye arrocegau entre Chupiter y as atras lunas galileanas: Europa, Ganimedes y Calisto. Cuantos volcans producen columnas d'ixufre y dioxido d'ixufre que puyan dica 500 km (300 millas) sobre a superficie. A superficie d'Io tamién ye chapurquiada de mas de 100 montanyas que s'han elevau por una compresión extensa en a base d'a crosta de silicato. Belunas d'istas tucas son mas alteras que o Mont Everest, o puesto mas altero d'a superficie d'a Tierra. A diferencia d'a mayoría d'as lunas d'o Sistema Solar exterior, que se composan prencipalment de chelo d'augua, Io ye composau prencipalment de rocas silicatadas que rodeyan un nuclio de fierro fundiu u sulfuro de fierro. A mayor parte d'a superficie d'Io ye composada por extensas planas con una capa chelada de ixufre y dioxido d'ixufre.
Referencias
Categoría:Satelites de Chupiter