w tym samym stuleciu przebito w fasadzie dwa boczne portale, prawdopodobnie nieobecne w pierwotnym projekcie. Kościół był siedzibą zakonu franciszkańskiego do roku 1781. 1 stycznia 1806 roku erygowano przy nim parafię. Pod koniec XIX wieku ponownie przebudowano fasadę przywracając pierwotny, podwójny portal główny z łukowym tympanonem oraz triforium w górnej części fasady. W rezultacie prac konserwatorskich, przeprowadzonych we wnętrzu kościoła pod kierunkiem Aschierego w połowie XX wieku usunięto wszystkie barokowe dodatki, w tym murowane sklepienia nawy głównej.
Architektura Kościół, zbudowany na planie krzyża, dzieli się na dwie wyraźne części: zachodnią, wzniesioną jako trzynawowa bazylika i wschodnią, prezbiterialną, posadowioną na planie centralnym, z ramionami tej samej długości, flankowaną niewielkimi kaplicami na planie kwadratu, usytuowanymi po wschodniej stronie transeptu. Obie te części budynku dzielą wyraźne różnice stylowe: prezbiterium (przeznaczone dla braci zakonnych), utrzymane jest w stylu romańskim, natomiast korpus nawowy (przeznaczony dla wiernych) cechuje styl późnogotycki. Różnicę tę podkreśla dodatkowo różna wysokość i układ dachów oraz sklepień. Różnica ta na zewnątrz widoczna jest zwłaszcza z prawej strony kościoła (wyższy dach transeptu). W ścianie zachowały się dwa pierwotne monoforia.