Jako zastępca jeneralnego gubernatorstwa uczestniczył w konferencji 2 czerwca 1916 w Cieszynie, mającej zmienić politykę austriacką wobec Polaków na pozyskującą ich sympatie, oddelegowany przez naczelnego cywilnego komisarza Jerzego hr. Wodzickiego celem uzyskania włączenia trzech powiatów ziemi chełmskiej do gubernatorstwa. Po proklamacji aktu 5 listopada i objęciu władzy nad gubernią przez gen. Stanisława Szeptyckiego pracował w komisariacie cywilnym w Lublinie i objął stanowisko komisarza rządowego w tamtejszym prezydium. Pod koniec lipca 1917 uczestniczył ze strony austriackiej w konferencji austriacko-niemieckiej w zamierzeniu mającej zdecydować o przyznaniu Polaków większej autonomii, skutkującej utworzeniem Rady Regencyjnej. Na początku 1918 był przewidywany do pracy w planowanym przez władze polskie ministerstwie spraw wewnętrznych, co nie zostało zrealizowane wskutek podjęcia traktatu brzeskiego. W 1918, za rządów gen. Antoniego Liposzczaka w guberni, został szefem nowo otwartego biura emigracyjnego, mającego działać na rzecz reemigracji z terenów wschodnich. Do 1918 formalnie był wicesekretarzem w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Austro-Węgier.