Tam po raz pierwszy pojawił się pomysł opowiedzenia współczesnej historii wesela dwójki młodych ludzi wywodzących się z ówczesnego establishmentu. Ostatecznie Wajda zrealizował inną koncepcję, ale Andrzejewski wykorzystał swój pomysł do stworzenia powieści. Z pierwszej koncepcji wziął historię głównego bohatera, literata, który jest tu świadkiem pana młodego.
Pierwsze fragmenty Andrzejewski opublikował na łamach „Twórczości” w 1966, wzbudzając duży odzew wśród czytelników. Kolejne lata nie przyniosły jednak wydania książkowego. Autor tłumaczył to kradzieżą rękopisu w Niemczech podczas podróży do Francji oraz szybką dezaktualizacją treści, zwłaszcza wydarzeniami marcowymi. Nałożyła się na to choroba alkoholowa pisarza i przebyta kuracja odwykowa. Wydał natomiast w tym czasie powieść Apelacja, którą opublikował w paryskiej „Kulturze”, jako pierwszy krajowy autor pod własnym nazwiskiem i która spowodowała objęcie go zakazem druku w PRL.