Powstanie listopadowe Wolność odzyskał w wyniku wypadków nocy listopadowej. W grudniu 1830 awansował do stopnia podporucznika w 3 Pułku Strzelców Pieszych; od 25 kwietnia 1831 – w stopniu porucznika. Brał udział w powstaniu na Litwie, a po jego upadku powrócił z korpusem gen. Henryka Dembińskiego do Warszawy, gdzie otrzymał dyplom „dobrze zasłużonego Ojczyźnie”, a następnie – 5 września – Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari (nr 2268) za udział w bitwach pod Szelkowem (Szelichowem), Ostrołęką, Rajgrodem, Wilnem, Szawlami i Malatami. Od 19 sierpnia 1831 – w stopniu kapitana.
Został przydzielony do oddziału partyzanckiego ppłk. Wincentego Matuszewicza (Małuszewicza) w Puszczy Kampinoskiej. 5 października 1831, wraz z gen. Maciejem Rybińskiem, przekroczył granicę pruską. Po upadku powstania był poszukiwany przez władze carskie. Za udział w powstaniu został skazany zaocznie na karę śmierci (13 II 1832).
mały|Zbiorowa mogiła powstańców listopadowych i styczniowych na cmentarzu Montparnasse w Paryżu, w której pochowany jest również Ignacy Czernik.