Tutaj włączył się do uruchomienia produkcji okrętowych silników wysokoprężnych typu BH/BAH – 22, TD/TAD – 36 i 48 na licencji firmy ze Szwajcarii. W latach 80. uruchamiał dla potrzeb okrętowych i energetycznych, średnioobrotowe silniki wysokoprężne typu Z/ZA/ZAS-40/48, też na licencji Sulzera.
Szczególne są jego osiągnięcia w zakresie turbodoładowania wysokoprężnych, tłokowych silników spalinowych. Zwieńczeniem sukcesów w tym zakresie, była obrona pracy doktorskiej na Politechnice Krakowskiej w 1964 roku, pt. Wpływ przepustowości silnika spalinowego, czterosuwowego, wysokoprężnego na wydatek turbosprężarki i na zwiększenie mocy silnika.
W maju 1970 roku został włączony do międzyresortowego zespołu koordynacyjnego, z zadaniem przystosowania silników typu Z/ZA/ZAŚ-40/48 do awaryjnego zasilania elektrowni jądrowych typu DASZA, dla krajów ówczesnego RWPG.
Równolegle z pracami badawczymi i dydaktycznymi, był promotorem: jednej pracy doktorskiej, 100 prac dyplomowych i przejściowych, które dotyczyły problemów tłokowych silników spalinowych. Z jego inicjatywy powstało również Studenckie Koło Naukowe.