W 1974 r. rozpoczął kształcenie przyszłych muzyków jako profesor w Akademii Muzycznej w Poznaniu, później zaś przeniósł się na Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W stołecznej uczelni był też prorektorem do spraw artystycznych i kierownikiem Katedry Instrumentów Smyczkowych. Nauczał w Akademii Sibeliusa w Helsinkach i Keimyumg University w Daegu w charakterze profesora wizytującego. Prowadził wykłady na kursach mistrzowskich w Polsce, Hiszpanii, Korei, Jugosławii, Finlandii i Niemczech. Wychował liczne grono znaczących wiolonczelistów, wśród których należy wymienić: Andrzeja Bauera, Pawła Frejdlicha, Michała Dmochowskiego, Aleksandra Geberta, Piotra Hausenplasa, Bartosza Koziaka, Piotra Janosika, Stanisława Pokorskiego, Tomasza Strahla i Karola Marianowskiego.
Michalik był współpomysłodawcą Międzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie, przez wiele lat zasiadał w składzie sędziowskim tych zawodów. Muzyków oceniał również podczas konkursów muzycznych im. Johanna Sebastiana Bacha w Lipsku, im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie, Praskiego Jara w Pradze, im. Gaspara Cassadó w Hachioji i w zawodach w Markneukirchen.