Tymczasem Juan wraca do domu i zastawszy siostrę próbuje ją zabić za to, że zgubiła jego honor. Ojciec powstrzymuje go i nakazuje aresztować, jako winnego zranienia swego dowódcy. Chce do zakończenia sprawy powstrzymać syna od nierozważnych kroków. Tymczasem zjawia się Lope de Figueroa, zaalarmowany przez Sierżanta, na czele swych oddziałów. Dochodzi do ostrej wymiany zdań z Crerspem, który nie chce wydać więźnia. Generał nakazuje atakować areszt. Chłopi przygotowują się do obrony, kiedy zjawia się król. Crespo pokazuje mu akta sprawy. Król uznaje, że rozprawa została prawidłowo przeprowadzona, nakazuje jednak wydać skazanego trybunałowi wojennemu. Crespo oznajmia jednak, że wyrok został już wykonany. Król uznaje ten akt sprawiedliwości, mianuje Crespa dożywotnim alkadem Zalamei. Jego córka pójdzie do klasztoru. Juan wyrusza z wojskiem do Portugalii.
Analiza Alkad z Zalamei jest wedle niektórych krytyków szczytowym punktem twórczości Calderóna. Treść dramatu, zapożyczoną z wcześniejszego dzieła, wzbogacił autor o znakomite portrety psychologiczne, szczególnie dwóch głównych antagonistów, starego żołnierza, don Lopego de Figueroi i Pedra Crespa, uosobienia sprawiedliwości, honoru i odwagi hiszpańskiej wsi.