Bernard van Dieren (ur. 27 grudnia 1887 w Rotterdamie, zm. 24 kwietnia 1936 w Londynie) – holenderski kompozytor i krytyk muzyczny.
Życiorys W młodości uczył się gry na skrzypcach, w znacznej mierze pozostał jednak muzycznym samoukiem. Z wykształcenia był przyrodnikiem i zaczął komponować dopiero po ukończeniu 20. roku życia. Pracował jako korespondent dla Nieuwe Rotterdamsche Courant, współpracując także z innymi czasopismami. W 1909 roku wyjechał do Londynu, gdzie osiadł na stałe. W 1911 i 1912 roku odwiedził Berlin, gdzie nawiązał znajomość z Ferruccio Busonim oraz Arnoldem Schönbergiem.
Posługiwał się własnym językiem muzycznym, bliskim ekspresjonizmowi, charakteryzującym się m.in. kameralizacją obsady instrumentalnej, kontemplacyjnością, przewagą kontrapunktowości nad harmonicznością. Jego twórczość nie spotkała się ze zrozumieniem w tradycyjnie nastawionym angielskim środowisku muzycznym i rzadko była wykonywana publicznie. Z drugiej strony cieszyła się pewnym zainteresowaniem wśród wąskiego kręgu zaprzyjaźnionej z van Dierenem angielskiej elity intelektualnej, m.in. ze strony Sacheverella Sitwella, Petera Warlocka, Geralda Coopera i Cecila Graya.