Objawy Pierwsze objawy choroby pojawiają się po około 4 miesiącach od infekcji. Są to nienaturalne zgrubienia młodych, tegorocznych pędów. Rozwijająca się w tym miejscu grzybnia patogenu wywołuje w pędach jodły geotropizm ujemny; pędy zamiast poziomo, rosną pionowo, a powstające na nich igły są nienaturalne: krótkie, na przekroju poprzecznym okrągłe, jasnozielone, i podobnie jak pędy nie rosną poziomo, lecz pionowo. W następnych latach pędy rozgałęziają się, a powstałe rozgałęzienia znów rosną pionowo. Wskutek tego po kilku latach powstaje tzw. czarcia miotła. Na jednym drzewie może być ich więcej, obserwowano przypadki, gdy było ich kilkadziesiąt. Przed zimą igły z czarcich mioteł opadają, wskutek czego zimą są one nagie i dobrze widoczne. Wiosną igły rozwijają się na nich o 3-6 tygodni wcześniej, niż młode igły normalnych pędów.
Czarcie miotły żyją około 20 lat i nie są jedynym objawem choroby. Gdy infekcja nastąpi blisko pnia jodły, choroba rozprzestrzenia się na pień, powodując powstanie w tym miejscu zrakowacenia o spękanej korze. Zrakowacenie czasami osiąga wielkie rozmiary, może mieć również postać otwartej rany.