W 1924 ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, jeszcze przed końcem studiów rozpoczął pracę jako wolontariusz w macierzystej uczelni w II Klinice Chorób Wewnętrznych. W tym charakterze pracował do 1928. Od 1928 do maja 1938 był tam zatrudniony jako asystent, od czerwca 1938 jako tzw. asystent tytularny.
We wrześniu 1939 zgłosił się do służby wojskowej jako ochotnik i został mianowany zastępcą dowódcy Szpitala Polowego nr 202. Uczestniczył w walkach nad Bzurą, dostał się do niewoli niemieckiej 17 września 1939, ale zwolniono go w marcu 1940 (został wyreklamowany jako lekarz). Od 1 kwietnia 1941 pracował w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie. W tym charakterze uczestniczył w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania przebywał w Milanówku, gdzie pracował w Zakładzie Domu Miłosierdzia im. ks. Boduina.
Od marca 1945 pracował ponownie w II Klinice Chorób Wewnętrznych Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, początkowo jako adiunkt. Już 25 marca 1945 przedstawił tam rozprawę habilitacyjną Imidazole we krwi i moczu w chorobach narządu krążenia w okresie przewlekłej niewydolności oraz w chorobach wątroby i nerek i uzyskał uprawnienia veniam legendi.