W 1949 został adiunktem w Zakładzie Antropogeografii Uniwersytetu Warszawskiego. Tam też się doktoryzował (1950) na podstawie rozprawy Środowisko geograficzne a rozwój społeczny. Po uzyskaniu doktoratu został zastępcą profesora w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (obecnie SGH), następnie Kierownikiem Katedry Geografii Ekonomicznej, a przez pewien czas był także prorektorem tej uczelni. W 1951 przeszedł do Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu, gdzie był kierownikiem Katedry Geografii Ekonomicznej, a później do 1954 rektorem tej uczelni. W 1954 już jako docent powraca do SGPiS. W 1960 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1968 profesorem zwyczajnym. Był również wykładowcą w Szkole Partyjnej i czynnym członkiem Koła Geografów-Marksistów. Od 1970 pracował dla Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, gdzie był kierownikiem Pracowni Ameryki Łacińskiej w Zakładzie Krajów Rozwijających się.

Opublikował ponad 180 pozycji, w tym 10 książek i podręczników akademickich oraz 50 rozpraw i artykułów naukowych.

W latach 1958–1968 był redaktorem działu recenzji książek geograficznych i podróżniczych w czasopiśmie „Nowe Książki”.

Reprezentował poglądy lewicowe, w latach 1936–1938 należał do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, w latach1946–1948 do PPR, a od 1948 do PZPR.

Był mężem Sabiny z Kazanowskich.