Tadeusz Wąsowicz, ps. „Baca” (ur. 29 lipca 1906 w Limanowej, zm. 26 listopada 1952 w Krakowie) – polski harcmistrz, działacz społeczny.
Życiorys Był synem Michała i Anieli z domu Dąbrowskiej (1877–1948), bratem Józefa (1900–1964, kartograf), Stanisława (1901–1941, prawnik), Michała (1902–1970, oficer) i Zofii (1908–1980, polonistka). Kształcił się I Gimnazjum im. Jana Długosza w Nowym Sączu, na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zaangażował się w harcerstwo, w 1928 mianowany na stopień podharcmistrza, w 1933 stopień harcmistrza.
thumb|240px|Tablica pamiątkowa przy ul. Szlak 21 w Krakowie Jako podporucznik Wojska Polskiego brał udział w polskiej wojnie obronnej 1939. Po kapitulacji został członkiem Organizacji Orła Białego oraz Związku Walki Zbrojnej. Później mieszkał w Babicy prowadząc tajne nauczanie. W rejonie podkarpackim działał z ramienia Szarych Szeregów. 2 maja 1941 został aresztowany przez Niemców. Więziony w Rzeszowie, w więzieniu Montelupich w Krakowie, od 12 sierpnia 1941 w obozie Auschwitz-Birkenau, od 12 grudnia 1944 w Groß-Rosen, od 23 stycznia 1945 w Buchenwald (KL), po czym u kresu wojny 11 kwietnia 1945 odzyskał wolność.