Objawy Pierwszym objawem porażenia są pojawiające się na górnej stronie liści żółtopomarańczowe plamki o średnicy około 0,5 cm. W miarę rozwoju choroby stają się coraz większe, osiągają średnicę do 2 cm i brunatnieją. Na dolnej stronie porażonych liści, a także na przylistkach i łodydze, powstają brązowe, poduszeczkowate telia o średnicy 2–4 mm.. Porażeniu ulegają głównie młode liście. Przy silnym porażeniu następuje ich zwijanie, skręcanie i w końcu obumarcie. Porażone i obumarłe liście nie opadają z rośliny. Po dojrzeniu telia stają się białe, w wyniku dojrzewania w nich bazydiospor, a w końcu jasnobrązowe, wskutek zainfekowania przez różne organizmy saprotroficzne.
Epidemiologia Po raz pierwszy rośliny w uprawie pod osłonami ulegają zakażeniu głównie poprzez zakażone sadzonki. Co prawda możliwe jest również przeniesienie zarodników na odległość nawet do 700 m, ale może to następować tylko przy wilgotności powietrza powyżej 90%, w praktyce zdarza się tylko między sąsiednimi szklarniami. Źródłem infekcji pierwotnej są bazydiospory zimujące na porażonych częściach roślin, zarówno żywych, jak i obumarłych. Na martwych liściach mogą przetrwać do 8 tygodni. Optymalne warunki do rozprzestrzeniania choroby to temperatura 10–15 °C i wilgotność powietrza powyżej 96%.