Po kolejnych trzech latach (w 1443) kamienica została prawdopodobnie sprzedana Niklasowi Marner, posesjonata i rentiera handlującego nieruchomościami. Do 1449 właścicielami kamienicy byli złotnicy Lorenz Polak (1445), a od 1449 kolejny kupiec i rentier Valentinus Haunold, który w kamienicy nie mieszkał, a nabył ją za długi. W 1460 kamienica została sprzedana złotnikowi Lorenzowi Polakowi (niespokrewnionemu z wcześniejszym właścicielem o tym samym nazwisku), obywatelowi miasta od 1460. Lorenz zlikwidował cały dług czynszowy; był zaprzysiężonym królewskim probierczym oraz trudnił się również kupiectwem (posiadał komorę w sukiennicach). W 1498 roku przeniósł się do Nysy, a kamienicę sprzedał Barbarze Kupferschmiedowej i jej mężowi Hannsowi Dresscher. W ich rękach kamienica pozostawała przynajmniej do 1501 roku.
Prawdopodobnie na początku XVI wiekuMałgorzata Chorowska w Leksykonie Architektury Wrocławia podaje błędny okres przejęcia kamienicy przez ród Pfintzingów - datuje je na koniec XV wieku. właścicielem kamienicy został patrycjuszowski ród Pfintzingów z Norymbergi; w 1564 roku mieszkał w niej rajca i podskarbnik wrocławski Ludwig Pfintzing Jego epitafium z piaskowca i alabastru znajduje się obecnie we wnętrzu bazyliki św. Elżbiety.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Wnętrze księgarni Ferdinanda Hirta Gustaw Adolf na koniu wraz z herbami i płycinami
D47