W 1941 pracował w centralnym aparacie Ludowego Komisariatu Obrony ZSRR, w październiku 1942 został skierowany na front wojny z Niemcami jako zastępca szefa sztabu 64 Armii na Froncie Stalingradzkim, walczył w bitwie pod Stalingradem.
Od 18 kwietnia 1943 w stopniu pułkownika dowodził 73 Dywizją Piechoty Gwardii w 7 Armii Gwardii na Froncie Woroneskim, potem Stepowym, od października 1943 do lutego 1944 2 Ukraińskim, następnie 3 Ukraińskim, brał udział w bitwie pod Kurskiem i bitwie o Dniepr, gdzie 9 października 1943 został ranny. 25 października 1943 otrzymał stopień generała majora. Uczestniczył w operacji bieriezniegowato-snigiriewskiej, odeskiej i jassko-kiszyniowskiej, zajmowaniu Prawobrzeżnej Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Węgier, Jugosławii i wschodniej Austrii. Od 31 grudnia 1943 do 18 stycznia 1944 pełnił obowiązki dowódcy 75 Korpusu Piechoty 53 Armii 2 Frontu Ukraińskiego. Jego dywizja forsowała południowy Bug, Dniestr, Prut, Seret, Cisę i Dunaj. Wraz z Narodową Armią Wyzwolenia Jugosławii dowodzona przez niego dywizja zajęła Belgrad w październiku 1944, a 14 listopada sforsował Dunaj. W marcu 1945 objął dowództwo 21 Korpusu Piechoty Gwardii w 4 Armii Gwardii 3 Frontu Ukraińskiego;