Od sierpnia 1942 do maja 1943 dowodził 52 Dywizją Piechoty na Froncie Kalinińskim i Południowo-Zachodnim, później był zastępcą dowódcy i p.o. dowódcy 48 Dywizji Piechoty Gwardii, w lipcu 1943 objął dowództwo 79 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty, która pod jego dowództwem przeszła szlak bojowy od północnego Dońca do Odry. Na czele dywizji brał udział w forsowaniu Dniepru i wyzwalaniu Zaporoża, Nikopola, Odessy i forsowaniu Dniestru, 17 listopada 1943 otrzymał stopień generała majora, w czerwcu 1944 wraz z dywizją został przeniesiony na 1 Front Białoruski. W lipcu 1944 na czele dywizji sforsował Bug i zajął Lublin, biorąc 1700 jeńców, 1 sierpnia 1944 dotarł do Wisły, w styczniu-lutym 1945 brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej. Nad Odrą 3 lutego 1945 został ciężko ranny i odesłany do szpitala. Po wyleczeniu ponownie objął dowództwo 79 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty (w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech), od lutego 1948 do listopada 1953 dowodził 36 Gwardyjską Dywizją Zmechanizowaną w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, 1954-1956 dowodził korpusem w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, później był naczelnikiem kolejno dwóch szkół wojskowych, w kwietniu 1961 zakończył służbę wojskową.