tłumaczenie liczyło 2 zwojeZnajduje się ono w kanonach buddyjskich: K (koreański kanon z Haein sa) 591, T (japoński kanon Taishō Shinshū Daizōkyō) 1592, H (Koreańskie nowoczesne tłumaczenia Han’gul taejanggyong kanhaeng mongnok) 1321. Trzecim tłumaczeniem był przekład dokonany w klasztorze Cien pomiędzy 14 stycznia 649 r. a 31 lipca tego samego roku przez Xuanzanga, składający się z 3 zwojów i zatytułowany Shedacheng lunbenZnajduje się on w kanonach buddyjskich: K (koreański kanon z Haein sa) 592, T (japoński kanon Taishō Shinshū Daizōkyō) 1594, H (Koreańskie nowoczesne tłumaczenia Han’gul taejanggyong kanhaeng mongnok) 1323.
Na początku VI w. podczas tłumaczenia komentarza Wasubandhu do Daśabhumikastropadeśa (skr. Daśabhūmikasūtropadeśa, pol. Sutra dziesięciu etapów) przez Bodhiruciego i Ratnamatiego, doszło między nimi do rozłamu, gdyż nie mogli uzgodnić stanowisk odnośnie do pewnych zagadnień interpretacyjnych. Bodhiruci optował za bardziej ortodoksyjnym rozumieniem w stylu jogaczary, natomiast Ratnamati preferował bardziej hybrydową ideologię jogaczary-tathatagarbhy. Główna różnica polegała na tym, iż pierwsze podejście podkreślało usuwanie przeszkód w umyśle, a drugie podkreślało ontologicznie czystą naturę, która jaśnieje, gdy tylko zanieczyszczenia zostaną usunięte. Ich spór miał długotrwały wpływ na buddyzm chiński.