Dane taktyczno-techniczne Okręt był kanonierką przeznaczoną do zwalczania okrętów podwodnych. Długość całkowita kadłuba wynosiła 60,2 metra (57,8 metra między pionami), szerokość 7 metrów i zanurzenie 2,6 metra. Wyporność standardowa wynosiła 375 ton, a pełna 443 tony. Okręt napędzany był przez dwa silniki wysokoprężne o łącznej mocy 900 KM, poruszające poprzez wały napędowe dwoma śrubami. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 14,5 węzła. Okręt zabierał 30 ton paliwa, co pozwalało osiągnąć zasięg wynoszący 3000 Mm przy prędkości 10 węzłów (lub 1600 Mm przy 15 węzłach).
Uzbrojenie kanonierki składało się z dwóch pojedynczych dział kalibru 100 mm M1897 L/40 i dwóch zrzutni bomb głębinowych.
Załoga okrętu liczyła 50 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Kanonierka służyła podczas I wojny światowej w latach 1916–1918 we francuskich Siłach Patrolowych Atlantyku. 9 stycznia 1920 roku okręt został zakupiony przez Rumunię (wraz z bliźniaczymi jednostkami „Mignonne”, „Impatiente” i „Friponne”) i już 15 stycznia wszedł w skład Marynarki Wojennej pod nazwą „Locotenent Lepri Remus” i oznaczeniem burtowym „Lp”. Jednostka otrzymała imię na cześć oficera rumuńskiej marynarki, poległego podczas I wojny światowej. Na przełomie 1939 i 1940 roku dokonano modernizacji uzbrojenia jednostki: zdemontowano oba działa kal.