W październiku 1919 został dowódcą szkoły podoficerskiej w Wileńskiego pułku strzelców. Od 4 czerwca do 30 lipca 1920 był referentem wyszkolenia w batalionie zapasowym 22 pułku piechoty w Siedlcach. 23 października 1920 objął dowództwo batalionu zapasowego 22 pułku piechoty w Siedlcach. 13 stycznia 1922 powrócił do 85 pułku Strzelców Wileńskich.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1007. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 22 pp. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu w 85 pułku Strzelców Wileńskich w Nowej Wilejce. W 1923 pełnił w tym pułku obowiązki dowódcy II batalionu. Z dniem 1 listopada 1924 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego. Studiując w stolicy pozostawał oficerem nadetatowym 85 pp. 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. 12 kwietnia 1927 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 96. lokatą w korpusie oficerów piechoty.