Od lutego 1942 brał udział w wojnie z Niemcami jako dowódca 2 Morskiej Brygady Lotniczej Sił Powietrznych Floty Czarnomorskiej, walczył w obronie Sewastopola, był ranny, później 1942-1943 szkolił lotników w ewakuowanej szkole marynarki wojennej, w maju 1943 wrócił na front jako dowódca eskadry bombowców. Od lutego do maja 1944 był zastępcą dowódcy dywizji lotnictwa szturmowego, a od maja 1944 do lutego 1945 dowódcą pułku lotnictwa bombowego, brał udział m.in. w likwidacji blokady Leningradu i walkach w Karelii. W czasie wojny wykonał ponad 170 lotów bojowych bombowcem Pe-2 i samolotem szturmowym Ił-2, uczestnicząc w zatopieniu 12 statków wroga.

Później został zastępcą dowódcy dywizji bombowców Sił Powietrznych Floty Oceanu Spokojnego, następnie dowódcą dywizji, od 1948 wykładał w Akademii Marynarki Wojennej, w 1951 zaocznie ukończył Wojskowy Instytut Języków Obcych.