Po wybuchu I wojny światowej drużyny zostały przekształcone w Legion Wschodni, do którego Roga prowadził werbunek. W czasie wojny, w latach 1915–1917 służył w armii austriackiej na froncie wschodnim i dostał się do niewoli rosyjskiej. Po wojnie w 1921 podjął studia na wydziale chemicznym Politechniki Lwowskiej. Po ich ukończeniu w 1926–1927 pracował jako starszy asystent w Katedrze Chemii Ogólnej i Nieorganicznej Politechniki Lwowskiej, w latach 1927–1934 był zatrudniony w Chemicznym Instytucie Badawczym w Warszawie. W 1931 uzyskał doktorat uzyskał na Politechnice Warszawskiej na podstawie pracy pt. Z badań fizykochemicznych nad różnymi typami węgli koksujących. W ramach polonizacji przemysłu śląskiego w 1932 został delegowany na kierownika koksowni „Walenty” w Rudzie Śląskiej. W latach 1935–1939 był dyrektorem Gazowni Miejskiej w Warszawie. W 1939 został ponownie przeniesiony na Śląsk na stanowisko naczelnego dyrektora Związku Koksowni w Katowicach.
W czasie II wojny światowej ukrywał się, pracując przy eksploatacji torfowisk w warszawskim przedsiębiorstwie „Torf”. Uczestniczył też w działalności konspiracyjnej opracowując receptury chemiczne ładunków wybuchowych z dostępnych materiałów. Współpracował wówczas z grupą prof. Józefa Zawadzkiego.