Przepisy ustawy z 1952Ustawa z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim ( ze zm.). dotyczące dozwolonego użytku publicznego (art. 18–21) były wzorowane na regulacjach wcześniej obowiązujących. Takie ujęcie było krytykowane ze względu na trudności interpretacyjne w zmienionych warunkach społecznych, brak jednolitości (np. nie można było stosować przepisów dotyczących jednej dziedziny twórczości w innej dziedzinie) i luki. W oparciu o te przepisy nie można było stworzyć ogólnej koncepcji dozwolonego użytku publicznego. Tak jak w okresie obowiązywania ustawy z 1926, istniał wymóg poszanowania autorskich praw osobistych. Jedynym wyjątkiem od zasady braku wynagrodzenia było umieszczenie utworu w antologii lub wypisach.
W ustawie z 1994Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (). zrezygnowano z podziału według dziedziny twórczości. Uznano je za „silnie archaiczne”, ponieważ zaobserwowano powstawanie nowych form twórczości, które nie mieściły się dokładnie w dawnym podziale. Zamiast tego kryterium podziału stał się cel, któremu ma służyć dana postać dozwolonego użytku. I tak niektóre postaci dozwolonego użytku publicznego służą celom informacyjnym, dydaktycznym lub naukowym czy dostępowi do nauki i kultury.