Po ukończeniu akademii został skierowany na Daleki Wschód jako szef sztabu batalionu czołgów, później dowodził batalionem czołgów i pracował w sztabie Samodzielnej Dalekowschodniej Armii Czerwonego Sztandaru, od marca 1938 do sierpnia 1939 pracował w sztabie brygady zmechanizowanej w Białoruskim Okręgu Wojskowym, potem został szefem sztabu brygady pancernej, a w listopadzie 1940 szefem sztabu 7 Dywizji Pancernej w Zachodnim Specjalnym Okręgu Wojskowym. W marcu 1941 został szefem sztabu 20 Korpusu Zmechanizowanego 13 Armii Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego, z którym od czerwca 1941 brał udział w wojnie z Niemcami na Froncie Zachodnim, od września 1941 do lutego 1942 był szefem sztabu, następnie dowódcą 25 Brygady Pancernej, walczył w bitwie pod Moskwą, w marcu 1942 został zastępcą dowódcy 47 Armii Frontu Krymskiego. W końcu maja 1942 objął funkcję szefa sztabu 1 Korpusu Zmechanizowanego na Froncie Kalinińskim, potem Stepowym, uczestniczył w operacji Mars i bitwie pod Kurskiem, 16 lipca 1943 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych, od sierpnia do grudnia 1943 dowodził 7 Korpusem Zmechanizowanym w 5 Armii Pancernej Gwardii, 19 października 1943 został ranny. Od grudnia 1943 do sierpnia 1944 dowodził 16 Korpusem Piechoty na 1 Froncie Ukraińskim, brał udział w operacji humańsko-botoszańskiej, m.in.