Wiktor Gienrichowicz Pozniak (ros. Виктор Генрихович Позняк, ur. w Samarkandzie, zm. 12 sierpnia 1983 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys Był Litwinem (według innych informacji Białorusinem).

W 1917 ukończył gimnazjum, od marca 1919 służył w Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie domowej na Froncie Turkiestańskim, dowodził plutonem i szwadronem w pułku kawalerii 2 Turkiestańskiej Dywizji Kawalerii.

W 1921 ukończył wyższą szkołę kawalerii w Piotrogrodzie, a w 1926 Akademię Wojskową im. Frunzego i został szefem sztabu pułku kawalerii, 1929–1931 dowodził batalionem, 1927–1931 brał udział w walkach z basmaczami. Od 1931 pracował w sztabie Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego, a od 1934 w Zarządzie 1 Sztabu Armii Czerwonej, 1935–1936 dowodził pułkiem piechoty, od lutego 1936 do września 1937 był szefem sztabu 30 Dywizji Kawalerii Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, potem wykładowcą taktyki na kursach doskonalenia kadry dowódczej. W lipcu 1938 został aresztowany przez NKWD i poddany śledztwu, w maju 1939 wypuszczony i wyznaczony wykładowcą taktyki w Akademii Wojskowej im. Frunzego, od kwietnia do listopada 1941 był zastępcą naczelnika tej akademii.