Marsh eksperymentował z malarstwem olejnym, ale stwierdził, że jego nieprzejrzystość stanowi dla niego zbytnie ograniczenie, ponieważ utrudnia mu budowanie obrazów poprzez kolejne etapy rysowania i nakładania barw. Akwarela natomiast, w połączeniu z podkładem rysunkowym pozwalała mu na lepsze oddanie ruchu i wyrazistych szczegółów. Odkrycie przez niego w 1929 tempery przyspieszyło jego rozwój.

W 1929 miał miejsce krach na giełdzie, w efekcie którego załamał się rynek. Marsha urzekła dojmująca bieda, rozprzestrzeniająca się wówczas w Nowym Jorku; swoją artystyczną koncentrację na tych, którzy przetrwali załamanie giełdowe wyjaśniał tym, że świat biedy przedstawiał dla niego większą wartość, tak ludzką jak i malarską, niż szacowne społeczeństwo. Malował Bowery, 14th Street, Coney Island i metro, maratony taneczne i sale z fordanserkami, królowe burlesek oraz włóczęgów z Bowery. Jego obrazy zyskiwały natychmiastową popularność, ponieważ były swojskie, zawierały charakterystyczne dla Nowego Jorku szczegóły, takie jak: pośpiech, sterty gazet i czasopism w koszach na śmieci, orgie ubiorów, tłumy ludzi na plaży, w kinach, na ulicach, prowadzących mimo katastrofy gospodarczej próżniacze życie lub – jak włóczędzy z Bowery – spędzających czas na niekończącym się czekaniu.