Pracował następnie w banku centralnym jako dyrektor (1992–1993) oraz zastępca prezesa (1993–1994) Banco de Portugal. W 1994 został dyrektorem generalnym Banco Comercial Português, obejmując też kierownicze funkcje w różnych instytucjach ubezpieczeniowych. W 1999 został członkiem rady społecznej i ekonomicznej Centrum Demokratycznego i Społecznego – Partii Ludowej, a w 2001 z rekomendacji tego ugrupowania wszedł w skład lizbońskiego samorządu.
Od kwietnia 2002 do lipca 2004 był ministrem ochrony socjalnej i pracy w rządzie José Manuela Durão Barroso. Następnie do marca 2005 sprawował urząd ministra finansów i administracji publicznej w gabinecie Pedra Santany Lopesa. W 2011 został powołany w skład Rady Państwa, organu doradczego przy prezydencie.
W 2005 został profesorem na Universidade Lusíada de Lisboa, od 2006 związany również z Portugalskim Uniwersytetem Katolickim. Autor publikacji książkowych: Política de Segurança Social (1983), Emprego e Formação (1991), Do lado de cá ao deus-dará (2002) i O cacto e a rosa (2008). Publicysta m.in.