Do tej pory bowiem swoją wysoką pozycję zawdzięczał w dużej mierze Europejczykom, szczególnie wicegubernatorowi Sir Hubertowi Murrayowi.
Podczas II wojny światowej wioski z regionu Port Moresby zostały ewakuowane. Ahuia pracował w misji katolickiej na wyspie Yule. Po powrocie Papuańczyków do Hohodae w 1945 spotkał się z dużą wrogością. W 1948 powrócił do wioski ojca Kili Kila. Zmarł samotny i częściowo ślepy, w kwietniu 1951.
Twórczość literacka Ahuia Ova był człowiekiem o wielkiej inteligencji i odwadze. Pracował jako tłumacz i informator-przewodnik dla antropologów europejskich: Charlesa Gabriela Seligmana, Cyrila Belshawa, Bronisława Malinowskiego i Francisa Edgara Williamsa. Ostateczny upadek jego przywództwa plemiennego był częściowo spowodowany sporadycznym nadużywaniem władzy, ale głównie zależnością od wsparcia europejskiego. Choć jego bezpośredni wpływ na historię Papui-Nowej Gwinei był ograniczony, to zawarte w autobiografii opisy zawierają cenne źródło informacji, szczególnie o problemach, przed jakimi stał piśmienny, znający angielski Papuas w czasach gwałtownych zmian społecznych. Problem pogodzenia konfliktu między tradycyjnymi wartościami a tradycjami Zachodu zdeterminował jego losy.