Może to istotnie wpływać na wysoki odsetek chorych, którzy po rozpoznaniu choroby wieńcowej ograniczają lub zupełnie zaprzestają prowadzenia aktywności seksualnej, choć według badań z 2001 r. jest to aktywność, którą można zaliczyć do relatywnie słabych czynników ryzyka zawału serca i nagłej śmierci sercowej, a jej przeciętny koszt energetyczny jest porównywalny z kosztem związanym z wejściem po schodach na drugie piętro. Jest to tym istotniejsze, że pomimo pewnych ograniczeń dotyczących pacjentów z chorobami wieńcowymi istnieje wiele bezpiecznych i skutecznych metod terapii zaburzeń erekcji nadających się do wykorzystania także w tej grupie chorych. Według zaleceń Europejskiego Towarzystwa Urologicznego z 2015 r. do terapii pierwszego rzutu należą inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), urządzenia podciśnieniowe i fala uderzeniowa o niskiej energii. Do terapii drugiego rzutu należą metody bezpośredniego padania leku do ciał jamistych zarówno pod postacią iniekcji, jak i przezcewkowo (papaweryna, fentolamina, alprostadyl). Do terapii trzeciego rzutu należy chirurgiczna metoda leczenia zaburzeń erekcji pod postacią implantacji protez prącia.