W październiku 1941 został wraz z brygadą skierowany na Front Zachodni, w składzie 16 Armii brał udział w bitwie pod Moskwą i w operacji klińsko-sołniecznogorskiej, 28 grudnia 1941 został ranny w nogę i odesłany do szpitala w Saratowie. Po wyleczeniu w lutym 1942 został dowódcą batalionu moździerzy 134 Brygady Piechoty, w której składzie od lipca 1942 walczył na Froncie Briańskim, jesienią 1942 mianowano go dowódcą pułku, w styczniu-lutym 1943 uczestniczył w operacji woronesko-kastorneńskiej, m.in. w wyzwoleniu Małoarchangielska.
Od kwietnia 1943 dowodził pułkiem w składzie 13 Armii Frontu Centralnego, brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji orłowskiej, czernihowsko-prypeckiej i homelsko-rzeczyckiej, w forsowaniu rzeki Snow i wyzwalaniu miasta Szczors, 7 listopada 1943 został ponownie ranny. W maju 1944 został zastępcą dowódcy 193 Dywizji Piechoty 1 Frontu Białoruskiego, a w czerwcu 1944 dowódcą 118 Gwardyjskiego Pułku Piechoty 37 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 65 Armii 1/2 Frontu Białoruskiego (od 19 sierpnia 1944 w stopniu pułkownika), uczestniczył w operacji białoruskiej, podczas której wyróżnił się podczas zajmowania Baranowicz, we wrześniu-październiku 1944 brał udział w walkach o uchwycenie przyczółka serockiego na Wiśle, później w operacji wschodniopruskiej.