44.: działania wymierzone przeciw panującemu; zdrada stanu; przestępstwa przeciw religii panującej – herezja; przestępstwa przeciw interesom skarbowym państwa; przestępstwa przeciw władzom i sądom; przestępstwa urzędnicze; łotrostwaJuliusz Bardach, Bogusław Leśnodorski, Michał Pietrzak, Historia ustroju i prawa polskiego, 2001, s. 154-155.. Występowały również przestępstwa ścigane ze skargi prywatnej: mężobójstwo; uszkodzenie ciała; obraz czci; gwałty – zarówno na osobie jak i majątku; podpalenie; kradzieżeJuliusz Bardach, Bogusław Leśnodorski, Michał Pietrzak, Historia ustroju i prawa polskiego, 2001, s. 155-156..
Kary Kary przybierały najczęściej charakter indywidualny. Odpowiedzialność zbiorowa ograniczała się do kręgu najcięższych przestępstw jako forma zaostrzenia kary oraz do wypadków, kiedy to współodpowiedzialność miała stanowić formę nacisku do wykrycia sprawcy przestępstwa. Kary okresu wczesnopiastowskiego dostosowywane były do przestępstwa. Najbardziej powszechną postacią represji było wtedy prawo talionu. Kary, obok odpowiedzialności indywidualnej i zbiorowej dzielono na publiczne i prywatne oraz na zwykłe i kwalifikowane.