Na przełomie XIX i XX w. w kamienicy znajdowało się dziewięć sklepów, m.in. skład wędlin rodziny Rassalskich, a od ok. 1900 roku delikatesy Maurycego Sprzączkowskiego (oferujące wina i towary kolonialne) oraz prowadzone również przez Sprzączkowskiego przedstawicielstwo handlowe składów herbaty „Piotra Orłowa”. W dwudziestoleciu międzywojennym w budynku istniał m.in. kantor fabryki włókienniczej należącej do Mozesa Klajmana. Kamienica należała do rodziny Fischerów co najmniej do połowy lat 20. XX wieku. Po II wojnie światowej kamienicę upaństwowiono, umieszczając w parterze budynku punkty handlowo–usługowe.
W 2015 roku podjęto decyzję o rewitalizacji budynku. Rok później, obok wymiany dachu i wzmocnienia stropów, odnowiona została elewacja frontowa wraz z odtworzeniem detali architektonicznych.
Architektura Trzykondygnacyjna kamienica została wybudowana w stylu eklektycznym z przewagą elementów renesansowych. Od ulicy Narutowicza fasada jest sześcioosiowa, a od ulicy Piotrkowskiej ośmioosiowa, obydwie są spięte jednoosiowym, zaokrąglonym narożnikiem z balkonem na drugiej i oknem na trzeciej kondygnacji. Parter kamienicy jest boniowany, ze zwornikami ozdobionymi rzeźbionymi głowami lwów.