Doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1984 (rozprawa Rôle et structure de la proposition relative dans la prose d'Antoine de la Sale, promotor: prof. Urszula Dąmbska-Prokop). Finalizacja dysertacji habilitacyjnej także była poprzedzona zagranicznym stypendium naukowym. Od listopada 1985 do czerwca 1986 Pilorz przebywał w Genewie. Habilitował się w 1999 na podstawie dorobku naukowego, ze szczególnym uwzględnieniem monografii Évolution sémantique des emprunts français en polonais. W tym samym roku uzyskał awans na stanowisko profesora KUL. Od 2001 do 2003 pełnił funkcję kierownika Katedry Języków Romańskich, a w 2002 dyrektora Instytutu Filologii Romańskiej.
Pochowany został na cmentarzu przy Drodze Męczenników Majdanka w dniu 29 lipca 2017. Na KUL urządzono pośmiertną wystawę jego dorobkuKUL, Vita mutatur non tollitur.
Zainteresowania Interesował się zagadnieniami historycznymi, kontrastywnymi i typologicznymi (geografia językowa, dialektologia leksykalna, zapożyczenia między językami, ewolucja języka francuskiego).
Był aktywnym członkiem NSZZ Solidarność.
Życie prywatne Był mężem nauczycielki języka francuskiego, Barbary Pilorz z domu Gargasz (ur. 12 maja 1931 w Mogielnicy, zm.