Środkiem tego zaścianka prowadziła długa ulica: W końcu, wszyscy przez długą zaścianku ulicę Puścili się w cwał krzycząc: «Hejże na Soplicę!» (koniec Księgi VII).
Sam Dobrzyn/Dołmatowszczyznę Adam Mickiewicz opisywał tak (w Księdze VI Pana Tadeusza):
Antoni Gwalbert Wierzbowski, właściciel Dołmatowszczyzny, był szkolnym kolegą Adama Mickiewicza i Jana Czeczota. Był on prawdopodobnie pierwowzorem Asesora (właściciela charta Sokoła) z Pana Tadeusza, którego Mickiewicz tak przedstawiał w I Księdze:
Przez pewien czas mieszkał w Dołmatowszczyźnie po powrocie z zesłania Tomasz Zan. Również Jan Czeczot po powrocie z zesłania mieszkał u Wierzbowskich od grudnia 1845 roku do jesieni 1846 roku.
Nieistniejące dwory thumb|240px|Stary dwór (Boretti, przed 1900) Około 1810 roku Stefan Wierzbowski wzniósł tu dwór, który spłonął w 1929 roku. Był to parterowy dom na planie wydłużonego prostokąta, stojący na podmurówce, kryty gładkim, czterospadowym dachem gontowym i trzema symetrycznie usytuowanymi kominami. Miał jedenaście osi, z których pięć centralnych zajmował portyk, którego sześć toskańskich kolumn podtrzymywało trójkątny szczyt z półkolistym oknem o promienistych szczeblinach. Na znacznie podniesiony taras pod portykiem wiodło dziesięć schodów. Nie ma informacji o elewacji ogrodowej.