za każdy metr powyżej tej granicy uzyskiwał dodatkowo 1,8 punktu, zaś za każdy metr poniżej odejmowano mu analogiczną liczbę punktów. Styl skoku i lądowania podlegał ocenie przez pięciu sędziów wybranych przez FIS, którzy mogli przyznać maksymalnie po 20 punktów. Dwie skrajne noty (najwyższa i najniższa) nie były wliczane do noty łącznej zawodnika. Ponadto wpływ na ocenę końcową skoczka miał przelicznik za prędkość i kierunek wiatru oraz za ewentualną zmianę długości najazdu. Jeżeli zawodnik skakał z niższej belki startowej, otrzymywał dodatkowe punkty, jeżeli skacze z wyższej – punkty mu odejmowano. Dodatkowo jeżeli wiatr wiał z przodu skoczni, zawodnik tracił punkty, gdyż dzięki temu zyskiwał lepsze noszenie na nartach, zaś jeżeli wiatr wiał z tyłu skoczni, zawodnik zyskiwał punkty.
+ Przeliczniki punktów za wiatr i belkę startowąZawodyPrzelicznik za długość rozbieguPrzelicznik za wiatr przedniPrzelicznik za wiatr tylnyOberstdorf ± 7,40 pkt / m – 10,80 pkt / m/s + 13,07 pkt / m/sGarmisch-Partenkirchen ± 7.56 pkt / m – 10,44 pkt / m/s + 12,64 pkt / m/sInnsbruck ± 7,02 pkt / m – 8,46 pkt / m/s + 10,24 pkt / m/sBischofshofen ± 4,86 pkt / m – 9,36 pkt / m/s + 11,32 pkt / m/s