Dalsze użytkowanie thumb|left|Widok z lotu ptaka na Pałac Kurlandzki i Albertinum W 1813 roku w Pałacu Kurlandzkim urządzono lazaret, w którym leczeni byli głównie żołnierze ranni w bitwie pod Dreznem. W następnym roku tymczasowy drezdeński Zakład Medycyny i Chirurgii (niem. Lehranstalt für Medizin und Chirurgie) otworzył w Pałacu Kurlandzkim będący jego następcą Instytut Położnictwa (niem. Hebammen-Institut), który w 1815 roku wszedł w skład nowo utworzonej Akademii Chirurgiczno-Medycznej (niem. Chirurgisch-Medizinische Akademie). Ulokowanie w pałacu placówki wymagało przebudowy wnętrz, której dokonano pod kierownictwem Christiana Friedricha Schurichta. Podczas swego funkcjonowania w Pałacu Kurlandzkim Akademia Chirurgiczno-Medyczna, której jednym z profesorów był malarz, przyrodnik i lekarz Carl Gustav Carus, prowadziła badania naukowe, a także działalność leczniczą – w 1845 roku lekarze akademii wyleczyli tymczasowo ślepego, mającego wówczas cztery lata Karla Maya. Akademia działała w pałacu do 1864 roku, kiedy to zakończyło się jej istnienie.